vendredi 1 juin 2018

Γιάννης Θράπας Ανοιχτό πέλαγος

Μούχεις αφήσει έναν αιώνα μοναξιάς
ξωπίσω να κοιτάζω
γύρευα μιά εικόνα απ΄του πελάγου τ΄ανοιχτού
μεσ΄τις νυχτιές, το λιόγερμα,
και στα πρωϊνά τα θλιμμένα που λυγάνε
έχεις μισέψει το κορμί μου σαν μια αστραπή
και σαν δραπέτη μέσα σε φωτεινό 
και γυάλινο κόσμο απ΄ένα μεθύσι,
που θριαμβεύει στης κατάνυξης
το σκόρπιο βασίλειο.



mardi 22 mai 2018

Η Κούλα και ο Φάνης

Ο θείος μου ο Φάνης στα νιάτα του ήταν ποδοσφαιριστής. To 1948 λίγους μήνες πριν τον καλέσουν να παρουσιαστεί στις τάξεις του Εθνικού Στρατού να πολεμήσει εναντίον των κομμουνιστών, έσπασε το πόδι του στο μάτς Στυλίδα-Λαμία, έτσι πήρε αναβολή και από αυτή την εύνοια της τύχης δεν βρέθηκε αντιμέτωπος με την μεγαλύτερη αδερφή του.
Η θεία μου η Κούλα ήταν αξιωματικός του λεγόμενου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος, τραυματίστηκε στο πρόσωπο σε μάχη έξω από το χωριό Λιδωρίκι, τον Απρίλιο του 1949, όπου έχασε τα μάτια της από θραύσματα όλμου. Την έσωσαν οι στρατιώτες του τακτικού στρατού που την οδήγησαν στο νοσοκομείο γιατί εάν είχαν προλάβει να την συλλάβουν οι άτακτοι των Μονάδων Ασφαλείας Υπαίθρου θα της είχαν κόψει το κεφάλι για μιά χρυσή λίρα Αγγλίας.



samedi 28 avril 2018

007

Είσαι αυτός που είσαι. Όμως οι άλλοι θέλουν να είσαι αυτός που νομίζουν ότι είσαι. Γυαλιά ηλίου, μαύρη κουστουμιά, λευκό πουκάμισο με nez papillon, ο χρονογράφος Ωmega στον αριστερό βραχίονα. Παραμερίζουν να περάσεις. Σου ανοίγουν τις πόρτες. Οι ένστολοι σε χαιρετούν σε στάση προσοχής και δεν τολμούν να ελέγξουν τα χαρτιά σου γιατί νομίζουν πώς είσαι συναδελφός τους, ένας απ΄αυτούς, πολύ ψηλά στην ιεραρχία. Δεν θέλουν να σε καθυστερήσουν, να είναι εμπόδιο στην εκτέλεση της μυστικής αποστολής σου.



vendredi 30 mars 2018

Νωρίς το πρωί*

Νοσοκομείο. Συναντώ τον Μπιλ στο διάδρομο του ψυχιατρικού τμήματος.
«Πώς πάει;»
«Έτσι κι έτσι;»
«Κοιμηθήκατε καλά;»
«Σχεδόν καθόλου.»
«Άσχημα όνειρα;»
«Ονειρεύτηκα το θάνατο.»
«Πώς ήταν;»
«Ήταν ζωντανός!»

*Αληθινός διάλογος




mardi 27 mars 2018

Γάτες



Οι γάτες ζούσαν στα υπόγεια και στον κήπο του νοσοκομείου επί σειράν ετών χωρίς κανένας να τις ενοχλεί και να νοιάζεται γι΄αυτές. Χάρη στη δική τους δράση δεν υπήρχαν ούτε αρουραίοι, ούτε ποντίκια, ούτε σκορπιοί, ούτε καν ακρίδες.
Μετά βγήκε ένα κυβερνητικό διάταγμα περί δημόσιας υγείας και γέμισαν τα υπόγεια με ποντικοφάρμακα και βρώμισε ο τόπος από τα πτώματα των μικρών ζώων. Οι γάτες προικισμένες από τη φύση δεν έτρωγαν ούτε ποντικοφάρμακα, ούτε ψοφίμια.
Κατά ανεξήγητο τρόπο αυξήθηκε ο αριθμός τους, γέναγαν συνέχεια. Τότε η διεύθυνση του νοσοκομείου αποφάσισε να τις εξοντώσει με ενέσεις. Ήρθε όμως ο σύλλογος προστασίας και με δυναμική μαχητικότητα αντιστάθηκε σε αυτό το πρόγραμμα. Ανέλαβαν αυτοί να στειρώσουν όλα τα γατιά και όσο ζουν ακόμη να φέρνουν τροφή και νερό για τις ψυχούλες που απόμειναν.
Η ευτραφής κυρία έρχεται κάθε μέρα την ίδια ώρα στον κήπο του ιδρύματος. Ως μέλος του συλλόγου προστασίας των ζώων η αποστολή της είναι να δίνει τροφή και ύδωρ στα γατιά που ζουν ακόμη στον υπόγειο λαβύρινθο του νοσοκομείου.
Καθώς βλέπω τα φιλήδονα μάτια της, τα τεράστια βυζιά της και τα καπούλια της να εξέχουν γεμάτα κυταρίτιδα σκέφτομαι ότι εάν είχε έναν τσιμπητό να την λιμάρει και να καλπάζει πάνω του ιππεύοντας τετράκις την εβδομάδα, σίγουρα δεν θα νοιαζόταν τόσο για τις γάτες τις δικές μας που νιαουρίζουν κι έρχονται και τρίβονται στα πόδια μας όταν καθόμαστε στα παγκάκια του κήπου.



dimanche 11 mars 2018

Ημερολόγιο 2018 του Συλλόγου Μικρασιατών Ανατολικής Φθιώτιδας

Μάρτιος
Ευαγγέλιον τρίτον

ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ όλα ήταν στραβά κι ανάποδα και υπήρχε μεγάλη πείνα και δυστυχία. σχεδόν όλοι οι πρόσφυγες ήταν ψαράδες και δούλευαν στη θάλασσα να βγάλουν το ψωμί τους. Πολλοί ψώνιζαν βερεσέ και μετά πλήρωναν. Η φτώχεια τους ανάγκαζε να κλέβουν, όπως μιά φορά προσπάθησαν να κλέψουν πατάτες από την αποθήλη τροφίμων και τους έπιασαν και παραλίγο να τους σκοτώσουν. Οι γονείς μου αναγκάστηκαν πολλές φορές να μείνουν νηστικοί για μέρες, αλλά ήταν νέοι και άντεχαν. Εκτός από την πείνα και τη στέγη, είχαμε και το πρόβλημα του ρουχισμού. Δεν είχαμε ρούχα να φορέσουμε κι ο ένας έπαιρνε τα κουρέλια του άλλου. Μιά μικρή βοήθεια ήταν για μας η UNNRA (Ούντρα), αλλά τι να σου κάνει κι αυτή.

Εμείς για ένα χρονικό διάστημα, μείναμε στη δεξαμενή. Κάποτε δώσανε στους γονείς μου, δεν θυμάμαι πότε, 6 στρέμματα γης. Τα 3 ήταν με 45 συκιές και τ΄άλλα 3 με σιτάρι. Έτσι κατορθώσαμε να παλέψουμε και να πάρουμε ένα σπίτι στον Συνοικισμό να μείνουμε. Με χρόνο και κόπο, καλυτέρεψαν τα πράγματα, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ τις πνιγμένες γυναίκες που είδα να πέφτουν μόνες τους στη θάλασσα για να γλυτώσουν από τους Τούρκους.


Μπαμπαούσης Αλέκος από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας
Πρόσφυγας στη Στυλίδα (ετών 85 το 1990)

Καταγραφή των μαθητών του Γυμνασίου Στυλίδος, σχολική χρονιά 1989-90 υπό την εποπτεία του καθηγητού Δ.Κ. ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΟΥ, πρώτη δημοσίευση περιοδικό ΣΚΑΛΑΚΙ.


mercredi 28 février 2018

Σύλλογος Μικρασιατών Ανατολικής Φθιώτιδας Ημερολόγιο 2018

Ευαγγέλιον δεύτερον
Φεβρουάριος

ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ όταν ήρθαμε στη Στυλίδα, οι Στυλιδιώτες με 5-6 αρχηγούς πήραν τα ξύλα, πιάσαν τις ακρογιαλιές και δεν μας άφηναν να βγούμε έξω. Φωνάζανε και ουρλιάζανε : "Να φύγουν οι Τούρκοι από το μέρος μας". Επενέβη τότε η αρχή του τόπου, οι νομαρχίες και τα ρέστα και βγήκαμε έξω.

Και κατοικήσαμε μέσα σε στοές, στο μηχανοστάσιο του τρένου, σε εκκλησίες, σε παλιά γυμναστήρια του στρατού, όπου στεγάζονταν το 42 σύνταγμα ευζώνων, ανατολικά της πόλης, εκεί που σήμερα είναι η παιδούπολη.

Εγώ και η οικογένειά μου κατοικήσαμε μέσα στο Φωταέριο, όπου βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης μας και το έχει για γραφείο η Λιμενική Επιτροπή. Καλημέρα, δεν μας έλεγε κανένας. Δεν μας πλησίαζαν οι Στυλιδιώτες και μας φώναζαν "Τουρκόσπορους-Παλιότουρκους". Τα κτηματά τους, ο ελαιώνας τους, τ΄αμπέλια τους ήταν όλα δάση. Τα φτιάξαμε όλα τα κτήματα εμείς οι "παλιοπρόσφυγες" για να τα καμαρώνουν όλοι. Και οι Στυλιδώτες, αφού είδαν την αξία μας, άρχισαν να μας πλησιάζουν και κάπως να μας καλοδέχονται.

Ρουκουνιώτης Δημήτριος, από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας
Πρόσφυγας στη Στυλίδα (ετών 82 το 1990)

Καταγραφή των μαθητών του Γυμνασίου Στυλίδος σχολικό έτος 1989-90 υπό την εποπτεία του Καθηγητή Δ. Κ. Καραθεοδώρου. Πρώτη δημοσίευση περιοδικό Σκαλάκι.



dimanche 18 février 2018

Χαρταετοί.

Καθαρή Δευτέρα. Υψώνουμε χαρταετούς στον ελαιώνα Στυλίδος στη θέση Ρέματα. Στα γύρω χωράφια άλλα παιδιά υψώνουν αετούς. Όμως ο καλύτερος όλων είναι αυτός του αδερφού μου, πετάει ψηλότερα, κάνει ευλύγιστες κινήσεις και φιγούρες χωρίς καμμιά προσπάθεια του χειριστή. Και όταν πρός το τέλος της ημέρας οι αετοί έχουν μπλεχτεί σαν ένα μίγμα χρωμάτων ουράνιου τόξου και πέφτουν πάνω στις ελιές, αυτός του αδερφού μου πετάει ακόμα μέχρι τη δύση του ηλίου και δεν φαίνεται να τον επιρεάζει η δύναμη του ανέμου. Μετά έρχεται στους ώμους του και τότε τον βλέπω καθαρά, πρόκειται για αληθινό βασιλικό αετό.



mercredi 7 février 2018

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ Ευαγγέλιον πρώτον*.

Ευαγγέλιον πρώτον

Τω καιρώ εκείνω όταν μάθαμε ότι οπισθοχωρεί ο ελληνικός στρατός και κατεβαίνουν οι Τούρκοι, δεν ξέραμε πως θα μας φερθούν. Συγκεντρωθήκαμε όλοι οι Αϊβαλιώτες και βγήκαμε απόξω σ΄ενα νησί που λέγεται Γυμνό, όπου βρίσκεται πολύ κοντά, απέναντι στη Μυτιλήνη**, περίπου 5-6 μίλια και περιμέναμε να μάθουμε και να δούμε με τι τρόπο θα φερθούν σ΄αυτούς τους λίγους που είχαν μείνει ακόμη μέσα στο Αϊβαλί.

Αφού είδαμε και μάθαμε όμως ότι βάλανε μπρος σφαγή, περάσαμε όλοι πάνω στη Μυτιλήνη. Άλλοι πήγαμε μέσα στη χώρα, στο κέντρο της Μυτιλήνης, άλλοι πήγανε στα Μιστεγνά, άλλοι πήγανε στα Θερμά κι άλλοι πήγανε στην Παναγιούδα. Εμείς όμως, ο πατέρας μου Χρίστος, η μάνα μου Μυρσίνη και τα δυό αδέρφια μου Αντώνης και Αποστόλης, επήγαμε στο Πολιχνίτου, ένα χωριό της Μυτιλήνης, επειδή είχαμε μείνει και στον πρώτο διωγμό εκεί, εφτά χρόνια, και γνωρίζαμε τον κόσμο και περνάγαμε καλά.

Και τότε, ήρθε ένας από τη Σμύρνη, ιχθυέμπορος, ο Κων/νος Τζουρός ή Τζέρος κι ήθελε ψαράδες, καλούς επαγγελματίες, να τους φέρει στη Στυλίδα, επειδή είχε πολλά ψάρια, να ψαρεύουν και να τα παίρνει και να τα εμπορεύεται. Και μας έβαλε σ΄ένα βαπόρι μαζί με τα καΐκια μας και μας έφερε στη Στυλίδα.

Ρουκουνιώτης Δημήτριος από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας,
Πρόσφυγας στη Στυλίδα (Ετών 82 το 1990)


Σημείώσεις :

*Αναδημοσίευση από το ημερολόγιο 2018 του Συλλόγου Μικρασιατών Ανατολικής Φθιώτιδας, οι καταγραφές έγιναν από μαθητές της Γ΄τάξεωςτου Γυμνασίου Στυλίδος υπό την εποπτεία του καθηγή Δ.Κ. Καραθεοδώρου το σχολικό έτος 1989-1990 και 1992-93. Πρώτη δημοσίευση περιοδικό ΣΚΑΛΑΚI

**Εδώ ο αφηγητής εννοεί την νήσο Λέσβο της οποίας πρωτεύουσα είναι η Μυτιλήνη


ASSOCIATION DES RÉFUGIÉS DE L'ASIE MINEUR EN PHTIOTIDE DE L'EST (STYLIDA)*

CALENDRIER 2018

Évangile premier

En ce temps nous avons appris que l'armée grecque battait en retraite. Les turcs venaient vers le sud.
Nous étions très inquiets car nous ne savions pas comment ils allaient nous traiter.
Nous sommes réunis tous les habitants grecs de la ville d'Aïvali et nous sommes passés à l’île qui s’appelle Gymno, elle se trouve à cinq ou six miles en face de l'île de Lesbos. Là  nous attentions d'apprendre et de voir de quelle façon les turcs allaient se comporter avec les grecs qui étaient encore sur Aïvali.

Quand nous avons appris pour les massacres nous sommes passé sur l'île de Lesbos. Certains sont allé vers le centre de l'île et d'autres vers les villages de Mistegna, Therma et Panagiouda. Nous, mon père Christos, ma mère Myrsini et mes deux frères Antonis et Apostolis, nous sommes allé à Polichnitou un village sur lequel nous avons vécu sept ans pendant le premier pogrom, nous connaissions du monde et nous étions très bien traités. 

Et puis vint un poissonnier en gros,il était de Smyrne, Constantin Tzouros ou Tzeros. Il voulait des pêcheurs, de bons professionnels, pour les amener à Stylida, parce là bas il y  avait beaucoup de poissons. Et il nous a mis sur un bateau avec nos caïques et nous a amenés à Stylida.

Roukouniotis Dimitrios de Aïvali de l'Asie Mineur,
réfugié à Stylida (82 ans en 1990)

*Retranscription, d'un récit oral, par les élèves du Collège de Stylida sous la supervision du professeur Karatheodorou, publié dans la revue SKALAKI et dans le calendrier de l'association des réfugiés cité ci-dessus.
Il s'agit des événements du désastre grec de l'Asie Mineur de 1922.




   

vendredi 26 janvier 2018

Κόρσακοφ

Η αστυνομία μαζεύει τον Μπιλ στο κέντρο της πόλεως. Περιφερόταν χωρίς σκοπό. Λέει πως ψάχνει τη γυναίκα του τη Ρίτα. Τον οδηγούν στο νοσοκομείο. Οι γιατροί κάνουν διάγνωση : Το σύνδρομο του Κόρσακοφ. 
Δεν θυμάται τα πρόσφατα γεγονότα. Η Ρίτα πέθανε πριν έξι μήνες. Ο Μπιλ επιμένει πως κρύβεται γιατί παίζει μαζί του κρυφτό. Κάθε πρωί βγαίνει από το δωματιό του, την ψάχνει στους διαδρόμους του ιδρύματος.
Θυμάται με νοσταλγία τις ευτυχισμένες μέρες της ζωής τους. Το ωραίο της πρόσωπο με τα γκριζοπράσινα μάτια, τα ολοστρόγγυλα βυζιά, τους σφαιροειδείς γλουτούς και την οσμή του αιδοίου.
Θυμάται όταν η Ρίτα βούτηξε μέσα στον καθρέφτη και όταν βγήκε το είδωλό της κρυβόταν από τον ίδιο της τον εαυτό.
Ο Μπιλ δεν μπορεί άλλο, κουράστηκε να χάνεται ψάχνοντας στον λαβύρινθο του ψυχιατρικού τμήματος. Ψάχνει να βρει τον καθρέφτη όπου βούτηξε η Ρίτα. Θέλει να βουτήξει ο ίδιος, ελπίζει να τη βρει.


dimanche 21 janvier 2018

Γιάννης Θράπας Κυκλάμινο*

Το κυκλάμινο ανθίζει στην πέτρα
Μούρχεται να ψάξω χιλιάδες δρόμους
να σεργιανίσω.
Η θαλπωρή της μοίρας σου ξεχνά
πώς κι΄ απόψε θάρθει μιά ανάσα
κι΄ένα κοχύλι στην ακτή σου

*Πρώτη δημοσίευση


mercredi 27 décembre 2017

Όνομα πατρός

«΄Εχεις τα μάτια του πατέρα σου», έλεγε η μάνα του. Αλλά δεν ήξερε ποιός ήταν, είχε δει μόνο το γαλανά του μάτια στο ημίφως σ΄εκείνο το σοκάκι του Marais όταν τη βίασε τη νύχτα του Αγίου Συλβέστρου του σωτηρίου έτους 1961. Πίστευε ότι ήταν άστεγος και ξένος ο βιαστής. Τον είχε αγαπήσει, τον περίμενε να ΄ρθεί σαν τον πρίγκηπα του παραμυθιού. Έτσι μαράγγιασε σιγά-σιγά ώσπου πέθανε.
Ο γιός ως όνομα πατρός είχε αυτό του παπού του, με βαθιές ρίζες από τη Νορμανδία. Έψαχνε τον πατέρα του παντού, τον αναζητούσε στα γαλανά μάτια των ανδρών. Πόσο ήθελε να είχε κι αυτός έναν πατέρα, να τον παίρνει στους ώμους του μικρόν, να του κρατά το χέρι μέσα στο δικό του το μεγάλο, το ζεστό και ροζιασμένο. Τον φανταζόταν άλλοτε οικοδόμο, άλλοτε ναυτικό, άλλοτε νταλικέρη κι άλλοτε συνταγματάρχη του στρατού ξηράς.
Ψάχνωντας έτσι συνάντησε την ηρωίνη και διά μέσου αυτής το ανοσοποιητικό σύνδρομο. Μετά άρχισε η κατρακύλα σαν σε σκοτεινό πηγάδι που του φαινόταν να μην έχει πάτο.
Οι ιατρικές ομάδες και οι εθελοντές ενός μη κυβερνητικού οργανισμού κοινωνικής εργασίας τον βοήθησαν να ξανασταθεί στα πόδια του. Έμενε σε κοινωνικό διαμέρισμα και ζούσε με αναπηρική σύνταξη.
Οι εθελοντές τον βρήκαν, απόγευμα πρωτοχρονιάς, να κάθεται στον καναπέ με τα μάτια ανοιχτά σαν να κοίταγε ακόμη την τηλεόραση όπου οι αρχηγοί των κομμάτων εύχονταν χρόνια πολλά στους ψηφοφόρους.