samedi 30 juillet 2011

Εκατομβη


020608

Η ξηρασια προχωρει. Περασε ενας χρονος χωρις σταγωνα υδατος. Ο παπας εβγαλε την αποφαση : να θυσιασουν οι κτηνοτροφοι τα κοπαδια τους.
Η αιθουσα του σχολειου γινεται σφαγειο θυσιαστηριο. Φερνουμε πρωτοι το κοπαδι μας, τα γιδια. Σαν να καταλαβαινουν τι τα περιμενει, αρνουνται να προχωρησουν. Ο αδερφος μου κι εγω τα μαυλαμε με αλατι και πιτουρα, ερχονται με λαιμαργια. Μπαινουν στον περιφραγμενο χωρο του θυσιαστηριου, οι πορτες γυρω τους κλεινουν αυτοματα, ειναι κοκκινες μεταλλικες αυλοπορτες. Ο βωμος ειναι στη μεση της αιθουσας. Ο παπας βγαζει τα ρασα, φοραει λευκο υποκαμισο και μπλε ντριλινο παντελονι. Εισαγει τη γενειαδα του εντος του υποκαμισου, να μην τον εμποδιζει στο εργο του. Κραταει ακονισμενο μαυρομανικο μαχαιρι. Η λεπιδα αστραφτει στις ακτινες του ανατελλοντος ηλιου. Παιρνει μια κανουτα γιδα δικη μας, την ξαπλωνει στο βωμο, το μαχαιρι πλησιαζει το λαιμο της. Δεν θελω να βλεπω τη γιδα μου να πεθαινει. Βγαινω απο την πισω πορτα των μαγειριων στην αυλη του σχολειου. Δακρυσμενος σκεφτομαι πως δεν θα ξαναδω τις γιδες μας να βοσκουν στις πλαγιες του ορους Ορθρυς. Δεν θα ξανακουσω τα κουδουνακια τους και τα κυπρια των γκισεμιων να τρεχουν να πιουν νερο στη βρυση στον Αγιο Κωνσταντινο. Φεραμε τις γιδες μας τη νυχτα νωρις για τη θυσια. Στην αυλη του σχολειου βλεπω το πτωμα της γιδας πεταμενο στο δαπεδο. Εχει στο λαιμο της μια ανοιχτη πληγη απ΄οπου χυθηκε το αιμα.

Aucun commentaire: