vendredi 29 juillet 2011

Η γιορτή του καλοκαιριού.




Προχωρώ μέσα στον ελαιώνα με κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Τη βλέπω πράσινη και μπλε να κυματίζει δίπλα στα θεόρατα πλατάνια που θροϊζουν στον άνεμο. Προχωρώντας ανατολικά φθάνω στο χωριό Καραβόμυλος όπου μαίνεται η γιορτή του καλοκαιριού. Ακούγεται μουσική από πολλά μπουζούκια. Η ορχήστρα έχει την πλάτη προς τη θάλασσα. Βλέπω τις πλάτες των μουσικών και τμήμα από τα όργανα καθώς παίζουν ένα ζωηρό, χαρούμενο ρυθμό. Είναι η σονατίνα in C minor για μαντολίνο του Μπετόβεν. Θέλω να μετρήσω τα μπουζούκια αλλά από το μέρος όπου βρίσκομαι, δίπλα στη θάλασσα, είναι αδύνατον να δω όλους τους οργανοπαίκτες. Τα χέρια του μαέστρου, κινούνται με γρήγορες ευλίγιστες κινήσεις. 
Ποιός κατάφερε να συγκεντρώσει τόσα όργανα; 
Κάνωντας έναν πρόχειρο υπολογισμό βρίσκω πως είναι περισσότερα από εκατό μπουζούκια.
Συναντώ τον Αλέκο Μακαρένκο ο οποίος δέχεται να με συνοδεύσει. Φθάνουμε στο Κοκκινόχωμα, βλέπουμε νότια τη θάλασσα να κυματίζει με μικρά αφρισμένα κύματα. ΄Ενας άγνωστος άνδρας  μου προτείνει ν΄αγοράσω ένα αυτοκίνητο, το έχει στο σπίτι του, προς το παρόν μας δίνει μιά πλαστική κασέλα, έχει μέσα εργαλεία. Αφήνει την κασέλα στο πεζοδρόμιο, μπροστά στο καφενείο. 
Λέω στον Αλέκο ότι δεν είναι φρόνιμο να αφήσουμε το κιβώτιο εκεί, μπορεί να μας το κλέψουν ή να κλέψουν τα εργαλεία. 
Ο τύπος μας καλεί να δούμε το αυτοκίνητο. Βαδίζουμε δυτικά κάτω από τα Πευκάκια. Φθάνουμε στην άκρη της πόλης. Εκεί γίνεται παζάρι με την ευκαιρία της γιορτής του καλοκαιριού, κι ενώ οι πωλητές έχουν στρώσει πρόχειρους πάγκους στο πεζοδρόμιο, διαλαλούν τα εμπορεύματα, ακούμε τα μπουζούκια, ξαναρχίζουν έναν ζωηρότερο ρυθμό. 
Η μητέρα του τύπου που θέλει να μας πουλήσει το αυτοκίνητο, επιστρέφει από τη Θεία Λειτουργία, φωνάζει νευριασμένη εναντίον των υπαίθριων πωλητών, έχουν καταλάβει το πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι της, εμποδίζουν την έξοδο του οχήματος, πρόκειται να εξέλθει εντός ολίγου, αφού επιτέλους ο γιός της κατάφερε να βρει αγοραστή. Πράγματι στην αυλή του σπιτιού, πίσω από την αυλόπορτα, βλέπουμε ένα όχημα. ΄Αλλοτε ήταν αυτοκίνητο, αλλά η τωρινή του κατάσταση είναι διαφορετική. Είχε υποστεί τροποποιήσεις, ώστε μοιάζει με αυτοκινούμενο καρότσι, καμπριολέ, όμοιο με παιδικό παιγνίδι.
Ο Αλέκος μου λέει : «Ο τύπος θέλει να μας εξαπατήσει.»
Συμφωνώ μαζί του, δεν είναι φρόνιμο να αγοράσουμε αυτό το όχημα.
Φεύγουμε προς το λιμάνι. βλέπουμε από ψηλά την ορχήστρα, παίζει στην προβλήτα, έναν ρυθμό γρήγορο, ζωηρό, χαρούμενο, με πολλαπλές παραλλαγές. Κατεβαίνοντας τους κατηφορικούς δρόμους προς τη λεωφόρο Φαλάρων, ακούμε τα χειροκροτήματα, τα σφυρήγματα, και τις ιαχές του πολύχρωμου πλήθους : «΄Ελα Τσιτσάνη!!!»



Aucun commentaire: