dimanche 20 mai 2012

Η μουσικη του υδατος. Πινακιον 051189

051189

Απεναντι απο το Λυκειο Στυλιδος, στον ακαλυπτο χωρο, νοτιοδυτικα, γινεται το πανηγυρι. Οι πωλητες εχουν απλωσει τα εμπορευματα σε μικρα τραπεζια. Κυκλοφορω αναμεσα στο πληθος με μια φωτογραφικη μηχανη. Σκεφτομαι να τραβηξω φωτογραφιες τους αγροτες, ειμαι γοητευμενος απο τα ηλιοψημενα προσωπα. Χωρις να το καταλαβω βρισκομαι μπροστα στη Λιζα, πουλαει ανταλακτικα για φωτογραφικες μηχανες, θελει να με πεισει να αγορασω ενα παρασολ για τη δικη μου, σε πολυ χαμηλη τιμη, με την εκπτωση, μπορω να το αγορασω στην τιμη των δεκα γαλλικων φραγκων. Αυτο το παρασολ μοιαζει με χωνι, οταν το βαζω στη μηχανη βλεπω πολυ μακρια. Με τριγυριζουν τα κοριτσια της γειτονιας, η ατμοσφαιρα ειναι ερωτικα ηλεκτρισμενη οταν το τοπιο μεταμορφωνεται σε πιστα αεροδρομιου, αναγκαζομαι να αποτραβηχθω τροχαδην, ενα αεροπλανο C 130 κατεβαινει να προσγειωθει. Ο ουρανος ειναι γαλανος χωρις κανενα συννεφο. Ξαφνικα πολυχρωμα αεροστατα υψωνονται με θορυβο, προς στιγμην φοβαμαι, αλλα αμεσως τα αεροστατα ανοιγουν σαν τεραστιες ομπρελλες, μοιαζουν με αλεξιπτωτα κατω απο τον κροτο των πυροτεχνηματων, ενω ακουγεται η δημοτικη ορχηστρα, παιζει υπο την διευθυνση ενος διασημου μαεστρου, εχει ερθει απο τη Γερμανια ειδικα για τη γιορτη. Δεν βλεπω τους μουσικους. Ψαχνωντας στην πολη φθανω στην κεντρικη πλατεια. Η ορχηστρα παιζει ακομη, τωρα ακουγεται καθαρα, ειναι η σουιτα νουμερο 2 απο τη μουσικη του υδατος. Πλησιαζω στο λιμανι. Η ορχηστρα ειναι στην αποβαθρα. Ο μαεστρος με ρεδιγκοτα, οι μουσικοι με σμοκιν. Τοτε θυμαμαι τη Λιζα, ειναι μονη της στο πανηγυρι, πρεπει να επιστρεψω πριν νυχτωσει, αλλα θελω να παω πιο κοντα στην ορχηστρα, θυμαμαι τον βιολιτζη, επαιζε του Αγιου Δημητριου στο μαγαζι του Τσιαπα και αυτοι που χορευαν εκαναν επιτηδες ακομη και ακομη, τον κερναγαν μπυρα, αυτος συνεχιζε ζωηρα χωρις διακοπη, οπως ηταν ντροπαλος δεν τολμουσε να σταματησει, οι αλλοι χορευαν, ειχε ακουσει για τον Τσιαπα, ποσους ανταρτες ειχε ψησει στη σουβλα ζωντανους, δεν τολμουσε να σταματησει, οι χορευτες του πετουσαν κατοσταρικα, απο ωρα ηθελε να ουρησει και ολο σφιγγοταν, ωσπου δεν αντεξε, τα αμολησε επι τοπου, τα ουρα σχηματισαν λιμνη κατω απο την καρεκλα, συνεχισε να παιζει, οι χορευτες γελουσαν, ο Τσιαπας με ενα νευμα του επετρεψε να διακοψει το παιξιμο, ο βιολιτζης ετρεξε κατακοκκινος, ουρησε στον κορμο της μουριας. Οταν γυρισε οι χορευτες ειχαν φυγει.
Ειμαι σιγουρος, παιζει στη δημοτικη ορχηστρα, θελω να δω πως του παει το σμοκιν.
Δυτικα, εμφανιζεται το πληθος των χορευτων, γεμιζει την πλατεια. Ειναι ντυμενοι με παραδοσιακες στολες, κρατουν πολυχρωμες ομπρελλες. Η ορχηστρα παιζει μουσικη τζαζ. Ειμαι μπροστα στο εστιατοριο του Ζαχαρια Λογοθετιδη, διαβαζω στη βιτρινα, "πατσας καθ΄εκαστην", τοτε βλεπω τη φατσα μου στο τζαμι, ειμαι ντυμενος με κουστουμι κλοουν, μακιγιαρισμενος. Τρεχω προς την ομαδα των κλοουν, με παρασυρουν προς το λιμανι. Ο επισκοπος  ετοιμαζεται να ριξει το σταυρο επι των υδατων : Εν Ιορδανη βαπτιζουμενου σου Κυριε... 
Οι κολυμβητες κανουν προκαταρκτικες ασκησεις, μετα βουτουν χωρις δισταγμο. Το πληθος υποχωρει προς τη λεωφορο Φαλαρων. Ειμαι με τους φιλους  μου μπροστα στο καφενειο ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ. Η Λιζα ντυμενη με το μπεζ παλτο της, βαδιζει προς τη φορα του πληθους, αταραχη, αγκαζε με την αδερφη της.



Aucun commentaire: