samedi 23 juin 2012

Τειρεσιας. Πινακιον 031109α



031109α

                                                                           Στον ποιητη Γιαννη Θραππα.

Σε λιγο θα γινεις Τειρεσιας, πληθη λαου θα ερθουν ν΄ακουσουν το χρησμο σου καθως θα βαδιζεις πανω στα κυματα φατσα στην προκυμαια της Στυλιδος. 
Εσυ θ΄αναπωλεις τα παιδικα σου χρονια, τους θλιμμενους γονεις στο χωριο, τα χρονια του στρατου, Μεσολογγι, Αθηνα, Θρακη, Κυπρος.
Τα κυμβαλα της ηδονης, με παλινδρομικο ρυθμο, αναγγελουν την τελετη της επιταφειας ζωης σου. 
Διψασμενος στα Ιλυσια Πεδια θα περιμενεις να ΄ρθει ο Οδυσσεας, να τον παρηγορησεις, να του δειξεις την οδο της σωτηριας, την δια του ονειρου επιστροφη στη μνημη, να τον βοηθησεις στον αγωνα του κατα της ληθης. 
Θα σου αφηγηθει τους θρηνους των επιζωντων φιλων σου.

dimanche 17 juin 2012

Στυλιδα. Καλοκαιρι 1972.


080612

Σαράντα χρόνια πριν, καλοκαίρι 1972. Ο πατέρας μου με οδηγεί με το ζόρι στη Στυλίδα να κάνω φροντιστήριο μαθηματικών στον Απόστολο Πολύμερο. Αμφιβάλλει για τις ικανοτητές μου να περάσω στις εισαγωγικές εξετάσεις του Γυμνασίου. Μένω στο θείο μου το Φάνη στον Συνοικισμό. Είναι μόνος του, εργάζεται στο ξυλουργείο του Κοντογιάννη. Η θεία μου, ο γιός τους και η μικρότερη αδερφή της έχουν πάει διακοπές στα  Τρίκαλα στη μεγαλύτερη αδερφή τους.
Εμένα μου λείπει η μάνα μου.
Το μεσημέρι τρώμε στο σπίτι, μαγειρεύει ο θείος μου. Το βράδυ στο εστιατόριο του Ζαχαρία Λογοθετίδη πριν ή μετά την κινηματογραφική ταινία στην υπαίθρια "Αίγλη", φάτσα στο λιμάνι. Θυμάμαι τον πρώτο μου Τζεϊμς Μποντ του οποίου είμαι ο σωσίας. Εξ ου κι ένα από τα παρατσούκλια μου : 007
Την τελευταία εβδομάδα πριν από τις εξετάσεις η θεία μου έρχεται με τις αδερφές της να κάνουν μπάνια στο Μαλιακό. Πηγαίνουμε το πρωί, όλοι μαζί, δέκα λεπτά ποδαρόδρομο μέχρι τη Βασιλική, περνάμε μέσα από τις ελιές και τις γραμμές του τραίνου.
Θα θυμάμαι το τελευταίο μπάνιο, την επομένη αρχίζουν οι εξετάσεις.
Η θεία μου με τις αδερφές της παιγνιδίζουν στην αμμουδιά, ώριμες σαρανταπεντάρες με πλαδαρούς μηρούς και κοιλιές αλλοιωμένες από καισαρικές τομές.
Δίπλα οι καλλονές της Στυλίδος με κίτρινο μπικίνι, σφαιροειδείς γλουτούς και ολοστρόγγυλα βυζιά σαν ώριμα πεπόνια.
Η θάλασσα πράσινη και μπλε, ήρεμη σαν λάδι.
Βυθίζομαι στην άλμη, ζώντας με την νοσταλγία του μελλοντός μου.






dimanche 10 juin 2012

Mozart. Πινακιον 030508


030508

Το λεωφορειο μας οδηγει στο δημοτικο θεατρο Λαμιας. Προκειται να δουμε μια οπερα του Μοτσαρτ. Μολις φθανουμε στη Στυλιδα ο πατερας μου κατεβαινει. 
Λεει : συνεχειστε εσεις, θα ερθω αργοτερα.
Καθως οι επιβατες ανεβαινουν, βλεπω τον πατερα μου να μπαινει στο εστιατοριο του Ζαχαρια Λογοθετιδη, φοραει ενα μαυρο ημιψηλο καπελο. Πηγαινει να κλεισει τραπεζι, θα ερθουμε να φαμε εδω μετα το θεαμα.
Το λεωφορειο ξεκινα και καθως προχωρει στην οδο Λαμιας αντιλαμβανομαι πως ο πατερας μας ξεχασε να μας δωσει τα εισητηρια για τη οπερα. 
Ο αδερφος μου λεει : δεν πειραζει, θα ερθει εγκαιρως.
Καθως βαζω το χερι μου στη δεξια τσεπη του σακκακιου μου βρισκω δυο εισητηρια. Τα ειχε βαλει ο πατερας μου πριν κατεβει χωρις να μου το πει. Τα δειχνω στον αδερφο μου. Ο τιτλος του εργου ειναι γραμμενος με μπλε μελανι : οι γαμοι του Φιγκαρο.







samedi 2 juin 2012

Πινακιον 120409


120409

Το ανακαινισμενο σπιτι των Μακαρενκο. Το ανακαινησαν με κρατικη βοηθεια μετα τους καταστροφικους σεισμους. Ειναι διαφορετικο απο το πρωτο σπιτι,  το παλιο, ηταν χτισμενο στην ιδια θεση. Το καινουργιο το εφτιαξαν διπατο με την ιδια παραδοσιακη αρχιτεκτονικη. Οι τοιχοι με λευκο χρωμα, τα παραθυροφυλλα και τα ξυλινα καγκελα του μπαλκονιου σε χρωμα λεβαντας, η σκεπη με μαυρα κεραμιδια.
Ο Αλεκος Μακαρενκο, πεντηκοντουτις, με ρυτιδιασμενο προσωπο, ξεδοντιασμενο στομα και κορακισια αχτενιστα μαλλια, κοιταει χαμογελαστος τους αλβανους εργατες. Εκτελουν τις τελευταιες λεπτομερειες. Καπνιζει Marlboro, πινει μπυρα Amstel απο το μπουκαλι. Ο πατερας του, πεθαμενος πριν απο χρονια, ερχεται τριβοντας μανιωδως τα χερια του. Θαυμαζει το σπιτι.
-Θα μεινεις εδω με τη γυναικα σου, μολις νυμφευθεις! προτρεπει τον Αλεκο.
-Ετσι θα γινει, λεει  ο Αλεκος.
Ο πατερας του προσθετει : τωρα αρχιζει η μνημη σε αυτο το σπιτι, μια νεα ζωη. Το παλιο ειχε κτιστει επι τουρκοκρατιας.
-Ο Αλεκος διορθωνει : ολο το χωριο χτιστηκε επι Καποδιστρια.
Το δικο μας σπιτι ειναι νοτιωτερα, δεν επαθε ζημια απο τους σεισμους. Μονο βορειοανατολικα εχει μικρες ρωγμες απο την παροδο του χρονου. Ο αδερφος μου οδηγει τον αρχιτεκτονα της νομαρχιας. Εχει ερθει για πραγματογνωμοσυνη. Θα μας δωσουν οικονομικη ενισχυση για τη συντηρηση του οικοδομηματος. Ο αρχιτεκτων συμβουλευει να κανουμε ενεσεις σκυροδεματος για να καλυψουμε τις ρωγμες.
Ο Γεωργατσελος, πρωην ιδιοκτητης του σπιτιου, ερχεται να το δει. Εχει πεθανει, αλλα οταν γινεται σεισμος ερχεται να δει το σπιτι. Το ξυλινο μπαλκονι δεν υπαρχει απο το 1978, αλλα αυτος βλεπει παντα το ξυλινο και οχι το τσιμεντενιο. Ψηλαφει με τα χερια του τα δοκαρια. Λεει να πουμε στον πατερα μας να αλλαξει το ακραιο πατερο, το ανατολικο, εχει ρωγμη, κινδυνευει να σπασει. Τον πληροφορω πως οι γονεις μας εχουν πεθανει, αλλα οταν γινεται σεισμος ερχονται κατω απο τη γερικη συκια στην αυλη. Καθισμενοι σε καρεκλες περιμενουν την αφιξη του ταχυδρομου. Παει και τους βρισκει. Οι σκιες μιλουν μεταξυ τους.
Ο Γεωργατσελος ειναι ενας αισιοδοξος γερος με ροδοκοκκινα μαγουλα και κατασπρα μαλλια. Μοιαζει με τον πατερα μας. Λεει : εχουμε μακρινη συγγενεια. Οι προγιαγιαδες μας ηταν αδερφες. Αλλοιως δεν θα δεχομουν να πουλησω το σπιτι στον πατερα σου το 1953. Επρεπε να υπαρχει συγγενεια αιματος.
Αφηγειται τη ζωη του σε αυτο το σπιτι. Τα ευτυχισμενα παιδικα του χρονια. Το αλωνισμα των σιτηρων στην αυλη, διπλα στη γερικη συκια. Το θανατο της πρωτης γυναικας του στη γεννα. Του ειχαν κανει μαγια. Να μην συναψει δευτερο γαμο. Γι΄αυτο οταν εγινε ο γαμος των γονεων μας, η μανα μας, ως νυφη, μπηκε στο σπιτι με ξυλινη σκαλα απο το παραθυρο του ανατολικου δωματιου.

Πρωτη δημοσιευση  www.onestory.gr 1 Ιουνιου 2012.