dimanche 29 juillet 2012

Ψαλμοι για φιδια. Πινακιον 150595


150595

Στην αυλη του Γυμνασιου Στυλιδος, πανω σε παγκους ειναι πολλα ενδυματα, σαν να τα εχει ο Ερυθρος Σταυρος για τους φτωχους. 
Περιμενω να ερθει ο αδερφος μου και σε μια στιγμη αποφασιζω να δοκιμασω ενα πουκαμισο. Μετα το αφηνω στον παγκο. 
Ερχεται ενας ανδρας, πεντηκοντουτις, γκρινιαζει, βωμολοχει, καταλαβε πως καποιος ειχε δοκιμασει το πουκαμισο, με ρωταει, αλλα εγω το παιζω κινεζος. Μετα ο καθηγητης Καραθεοδωρου και ο καθηγητης Σαμουηλ Λαζενες, τραγουδουν ειδικους ψαλμους μιας ιεροτελεστιας, να μαζεψουν τα φιδια, αλλα δεν υπαρχουν πολλα φιδια στην περιοχη, στην αρχη μαζευονται οι σαυρες, μετα μια οχια. 
Ο Καραθεοδωρου με ρωταει εαν αναγνωριζω το φιδι που κραταει. Μου λεει να παρω ενα αλλο αγνωστο και ακινδυνο φιδι, να το πεταξω στο βορειο προαυλιο. Σπρωχνω το φιδι, μοιαζει με μικρο ασπρομαυρο σκυλακι και οταν φθανουμε στο βορειο προαυλιο το φιδι μεγαλωνει, ενας σκυλος ερχεται χαρουμενος και του κανει μουρνταριες. 
Εκπληκτος σκεφτομαι τι ειδους μικρο θα γεννιοταν απο μια τετοια ενωση.

mercredi 25 juillet 2012

ΘΑΝΟΣ ΦΩΣΚΑΡΙΝΗΣ. Διά βίου μάθηση.

όλα είναι μνήμη όλα είναι λήθη
η γέννησή μου
οι άνθρωποι που αγάπησα
τα χρόνια σπίτια
η ζελατίνη του νερού που τρέχει από τη βρύση
ο πόλεμος της κάθε μέρας
το αίμα στα λόγια
τα πράγματα που με συντροφεύουν
η πόλη
ένα πρόσωπο που τ΄αγγίζω
το φιλάω τρυφερά και πέφτει αλίμονο κομμάτια
χωρίς ποτέ να μάθω πώς και γιατί
ούτε αν ανήκε σ΄ ένα σώμα
τα πράγματα που γεννήθηκαν μεγάλωσαν και πάνε
η έκπληξη να ζω
κι όμως να μην υπάρχω
αυτή η εκκωφαντική χλεύη η βουβαμάρα της γης


Απο τη συλλογη ΧΟΥΣ, εκδοσεις Οδος Πανος 2011

dimanche 22 juillet 2012

Πινακιον 180892


180892

Ειναι προεκλογικη περιοδος στο Ανυδρο για τις δημοτικες εκλογες. Ειμαστε στη Λουτσα και σαν να ειναι εκει πολλα πλατανια. Ειμαι υποψηφιος, μιλω στους συμπατριωτες μου. Οι ακροατες καθονται ωκλαδον στον ισκιο, εγω ορθιος αγορευω. Στο τελος πρεπει να φυγω, με ζητουν στην Αθηνα για μια σοβαρη υποθεση, εχει σχεση με τον πολεμο της Γιουγκοσλαβιας. Οι χωριανιοι ειναι χαμογελαστοι, διακρινω γυναικεια βλεμματα, γεματα αισιοδοξα συναισθηματα.
Πηγαινουμε στο κοινοτικο γραφειο, ο Μπιλ κι εγω, σκυμμενοι σε κατι χαρτια. Γυρω μας κυκλοφορουν ο αδερφος μου, οι αδελφοι Μακαρενκο και αλλοι που δεν εγνωριζα, αλλα λογω των εκλογων, ειχα εγκαρδια χαιρετησει και χτυπησει φιλικα στην πλατη. Ο αδερφος μου ανυπομονει με την αργοπορια μου, θελει να παμε σε μια καφετερια, με ολους τους αλλους, περιμενουν ειδικα για μενα, θελουν να συζητησουν μαζι μου, αλλα αργω με τα χαρτια σκορπισμενα στο γραφειο. Προτεινω να συναντηθουμε στο Comptoir στη γωνια των οδων Vauvilliers και  Berger. Συμφωνουμε και το γραφειο αδειαζει.
Πηγαινω στο καφενειο του Πολυμερου, κοιταζω εξω απο τη βορεια πορτα, βλεπω την περιοχη της Στυλιδος, το παλιο πρακτορειο λεωφορειων, στους δρομους γινεται η λαϊκη αγορα. Πολλοι νεοι κυκλοφορουν, κανουν εμποριο ναρκωτικων στα φανερα. 
Γυριζοντας προς το καφενειο βγαινω απο τη νοτια πορτα στην κεντρικη πλατεια Στυλιδος. Ειμαι διπλα σε μια καφετερια, εχει ιδια καθισματα με το ουζερι του Ορφανιδη. Ειναι συγκεντρωμενοι οι φιλοι του αδερφου μου, στο Comptoir ειχε μαζευτει ολη η σαρα και η μαρα, εκανε ζεστη, φουμαριζαν χασις, ετσι προτιμησαν να με περιμενουν εδω. Ειναι μια αιθουσα καφενειου με μπιλιαρδα. Κανεις δεν ασχολειται με τα σφαιριστηρια, το συγκεντρωμενο πληθος των νεαρων παρακολουθει τον αδερφο μου, μαχεται με εναν αγνωστο ανδρα, τριανταρη. Ανακατευομαι στον καυγα, ριχνω κλωτσιες και μπουνιες στον τριανταρη. Δεν προσπαθει να αμυνθει, αλλα δεν φαινεται να υποφερει απο τα χτυπηματα μου.

samedi 14 juillet 2012

Δεξιωση. Πινακιον 170706


170706

Οι καλεσμενοι στο παρτυ του προεδρου, με την ευκαιρια της εθνικης εορτης, εχουν συγκεντρωθει στον κηπο του μεγαρου. 
Παραταγμενοι ο καθενας συμφωνα με το βαθμο του. 
Στις πρωτες σειρες ο πρωθυπουργος, οι υπουργοι, οι βουλευτες, οι συγκλητικοι, ο εισαγγελεας και ο προεδρος του Αρειου Παγου. 
Ακολουθουν οι αρχηγοι του Στρατου, του Ναυτικου και της Αεροποριας. 
Στις επομενες σειρες ειναι επιφανεις πολιτες συν γυναιξι και τεκνοις. 
Οι δημοσιογραφοι ανυπομονουν με καμερες και μαγνητοφωνα.
Ο προεδρος ορθιος ομολογει τις ατασθαλιες του, επιβεβαιωνει τα δημοσιευματα της εσπερινης εφημεριδος : ειναι υποκριτης, απατεων, ψευτης, δολιοφθορευς, μοιχος κατ΄επαναληψιν, αυτος ηταν επι σειραν ετων ο μυστικος νονος της Μαφιας και του υποκοσμου.
Οι παρευρισκομενοι ακουν το λογο του προεδρου με θαυμασμο. Εγειρονται στον ηχο της στρατιωτικης ορχηστρας, παιζει τον Εθνικο Υμνο. Χειροκροτουν με δυναμη. Φωναζουν ζητω. Τρεχουν να φανε και να πιουν στα τραπεζια, ειναι παραταγμενα στον ισκιο, κατω απο τα θεορατα πλατανια που θροϊζουν στον ελαφρο ανεμο του Ιουλιου.


Απο το παραθυρο μου 2...



Η γαλλικη σημαια με καπνογονα  
απο τη στρατιωτικη παρελαση της 14ης Ιουλιου 2012 




vendredi 13 juillet 2012

tweet_stories λογοτεχνια σε 140 χαρακτηρες.


Κυκλοφορησε απο τις εκδοσεις OPENBOOK το ηλεκτρονικο βιβλιο tweet_stories οπου συμμετεχω με ενα μικροδιηγημα.
Το βιβλιο διατιθεται δωρεαν, καλη αναγνωση :


 http://www.openbook.gr/2012/03/tweet-stories.html

dimanche 8 juillet 2012

Νεοκλασσικα σπιτια. Πινακιον 070511


070511

Φευγουμε απο το Ανυδρο με αυτοκινητο. Σταματαμε στη Στυλιδα να κανουμε ψωνια για το πικ-νικ. Στην οδο Μητροπολεως, φατσα στην ερημη πλατεια, μπροστα στον Αγιο Αθανασιο, ο καθηγητης Καραθεοδωρου βγαζει λογο διαμαρτυριας. Οι αρχες αποφασισαν να κατεδαφιστουν ολα τα νεοκλασσικα σπιτια στη Στυλιδα. Μονο η προσοψη μιας ρωμαϊκης βιλας εχει σωθει. Τα αναγλυφα απεικονιζουν ερωτικες σκηνες. Αποφασισε ο ιδιοκτητης του οικηματος να μην χαλασει την προσοψη. Αλλα κανεις δεν φροντιζει για την συντηρηση της.
Οι γειτονες πετουν ξυλινες παλετες και καφασια, ειναι συσωρευμενα μπροστα στο μνημειο και απο κατω φυονται αγριοχορτα : Τσουκνιδες, παπαρουνες, μαργαριτες.
Ο θειος μου ο Φανης ερχεται, χαρουμενος που με βλεπει, λεει:
-Αυτα τα κανει αυτος μονο και μονο για να εμποδισει τον αλλον να πουλαει παγωτα.
Εμεις πρεπει να φυγουμε. Ο αδερφος μου ερχεται με δυο μπλε πλαστικες τσαντες γεματες ψωνια.
Νοτια βλεπω τη θαλασσα, ησυχη σαν λαδι, μοιαζει σαν μια μεγαλη πισινα. 

dimanche 1 juillet 2012

Λεωφορος Φαλαρων. Πινακιον 220894


220894

Περιμενουμε στη Στυλιδα. Η λεωφορος Φαλαρων μοιαζει με πιστα αεροδρομιου με δυο παραλληλους διαδρομους σαν αυτοκινητοδρομος ταχειας κυκλοφοριας. 
Ο πατερας μου, η μητερα μου, ο αδερφος μου κι εγω. 
Ειμαστε στην Τουλουζη, περιμενουμε να ερθει το αεροπλανο, να παμε στο Παρισι. 
Σκεφτομαι πως ενα αεροπλανο των τακτικων γραμμων δε θα μπορουσε να προσγειωθει σε αυτον το διαδρομο. 
Απο το βορρα ερχεται ενα κοκκινο, μικρο, ιδιωτικο αεροπλανο, πλησιαζει να προσγειωθει, πεταει ορθιο, με τη μυτη υψωμενη και κατακορυφη. Ανεβαινουμε στα φτερα. Το αεροπλανο ξεκιναει σαν λεωφορειο μεσα στον αυτοκινητοδρομο, σιγα-σιγα, μετα στριβει βορεια. Ανησυχω, κρυωνω. 
Ο αδερφος μου λεει : μολις φθασουμε στο πρακτορειο θα κατεβουμε απο μια σκαλα, να μπουμε στο εσωτερικο του αεροπλανου. 
Δεν ειναι αεροπλανο, αλλα ενα μεγαλο πλαστικο παιγνιδι. Ανεβαινει το υψωμα πανω απο τη Στυλιδα, στριβει ανατολικα, να πεταξει σαν πουλι πανω απο το δασος των ελαιων. Περιμενω ν΄ακουσω το θορυβο απο τις τουρμπινες, αλλα τιποτα δεν συμβαινει. Το αεροπλανο παραμενει ακινητο. Βλεπουμε τον ροδινο δισκο του ηλιου, ανατελει πανω απο τον ασημενιο ελαιωνα.