dimanche 30 décembre 2012

Τελετουργια.


200308

Εν Ιορδανη βαπτιζουμενου σου Κυριε...
Μετα τον αγιασμο των υδατων τρωμε κοτοπουλο με ρυζι αυγολεμονο. Ο πατερας μου κοβει τη βασιλοπιτα. Ευλογει το πρωτο κομματι, μου το δινει. Βρισκω το φλουρι. 
Μου βαζει στο κεφαλι τη χρυση κορωνα.
Ο πατερας ανεβαινει στο ξυλινο μπαλκονι. Λεει : ενα σμηνος απο κορακια μαζευτηκε στον ελαιωνα. Θα μας φανε τις ελιες.
Με στελνει να δω τι γινεται. Απορει, πως μαζευτηκαν τοσα πολλα ιερα πτηνα του Απολλωνος;

Εχω ακομη την κορωνα στο κεφαλι οταν φθανω στο κτημα μας στα Σχοινα. Πενηντα γυναικες, ντυμενες σαν ορθοδοξες καλογριες, καθονται κατω απο τις ελιες, τρωγουν ροδινες μπανανες. Αρχηγος τους ειναι μια σαρανταρα με ωραιο προσωπο, μοιαζει με τη Σαλωμη, τη μοδιστρα. 
Δηλωνει : ειμαστε νομαδικος λαος γυναικων, λατρευουμε την αιωνια επιστροφη. Ηρθες μονος σου. Ηταν γραφτο. Ετσι ειναι το εθιμο.

Δωδεκα γυναικες με συλλαμβανουν. Δεν αντιστεκομαι. Τρυφερα με οδηγουν μπροστα στην ιερεια αρχηγο. Διπλα της βραζει μια χυτρα. Περιεχει οινον, υδωρ, αρτον και αμανιτες panaeoleus papilionaceus. Μου δινει να μεταλαβω. Ολες οι γυναικες μεταλαμβανουν. Το βασιλειο των γυναικων. Οι δωδεκα γυναικες γυμνες χορευουν γυρω μου. Μου αφαιρουν τα ενδυματα, με δενουν σε πασσαλο, στο κεντρο του καταυλισμου. Ερχονται μια-μια και θετουν τα κοχλαζοντα αιδοια τους στο προσωπο μου. Η οσμη του Βακαλαου μου προκαλη στυση. 
Ακουω την ιερεια αρχηγο : πρεπει να παραγω σπερμα για τις δωδεκα γυναικες.
Ολες μαζι κανουν προσευχη :

Βασιλευ ουρανιε, παρακλητε, το πνευμα της αληθειας, ο πανταχου παρων και τα παντα πληρων, ο θησαυρος των αγαθων και ζωης χορηγος, ελθε και σκηνωσον εν ημιν και καθαρισον ημας απο πασης κηλιδος και σωσον αγαθε τας ψυχας ημων.

Η μουσικη των κυμβαλων δυναμωνει. Οι γυναικες σε κατασταση ιερης μεθης γυριζουν γυρω μου. Θα με θυσιασουν, θα φανε το σωμα μου, θα πιουν το αιμα μου. 
Λεω : πατερα γιατι μ΄εστειλες εδω;
Οι γυναικες με φλογισμενα ματια χορευουν τελετουργικα και ρυθμικα κοαζουν : θ΄αναστηθεις..., θ΄αναστηθεις...










lundi 24 décembre 2012

Προμηθεια χοιρου. Πινακιον 210199


210199

Το υψωμα μοιαζει με τον Γελαδογροικο αλλα στο βαθος αντι για το χωριο βλεπω τα χωραφια μας στην Παλιονικοβα στο Λιοτριβι. Βρεχει δυνατα χωρις συννεφα, ο ηλιος λαμπει, κατακαλοκαιρο, βλεπω τα ωριμα σταχια. Το νερο της βροχης μαζευεται, γινεται θαλασσα διαφανης. Πολλοι νεοι με καροτσια καταφθανουν, σαν να κανουν σερφιγκ πανω στο νερο, αλλα το νερο φευγει προς τον Αγιο Κωνσταντινο.
Λεω : πρεπει να χτισουμε φραγμα, να συγκρατησουμε το νερο.
Βαδιζουμε ανατολικα, η μανα μου και ο αδερφος μου προηγουνται. Πηγαινουμε στο σπιτι του Αναγνου. Ειναι εκει το σπιτι μιας γιαγιας απο το σοϊ της μητερας μου. Μπροστα μας ειναι ο Νητσακος, κοντοστεκεται σαν να θελει να μας μιλησει. Καθυστερω, ο αδερφος μου διαμαρτυρεται. Δεν θελω να χαιρετησω τον Νητσακο, ο αδερφος μου συμφωνει, αργοπορουμε, ο Νητσακος βαδιζει προς το σπιτι του, ειναι σε νεαρη ηλικια, περιπου τριαντα ετων. Φθανουμε στο σπιτι της γιαγιας, οταν ειμαστε μεσα ερχεται απ΄εξω ο Νητσακος, ρωταει εαν η γιαγια μας θελει να αγορασει γουρουνι, μπορουσε να το παραγγειλει με τον αδερφο του, θα πηγαινε το απογευμα στη Στυλιδα, το ιδιο λεει στη μητερα μου για την προμηθεια χοιρου, επι τη ευκαιρια των Χριστουγεννων.

vendredi 14 décembre 2012

ΘΑΝΟΣ ΦΩΣΚΑΡΙΝΗΣ. ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΑΔΕΙΑΣ

ζηλεύω τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια στα μπαλκόνια
                                          των σπιτιών
στους τελευταίους ορόφους των πολυκατοικιών
στα πανύψηλα δένδρα των στολισμένων πλατειών της πόλης
παραμονές των Χριστουγέννων και ανήμερα
και μεθεόρτιες βραδιές καθώς ξεχνούν
οι άνθρωποι βαριούνται (ή αρνούνται) να ξεστήσουν
μπορεί σ΄αυτή την εποχή της ιντιφάντα
να σημαίνουν των άστρων ανταλλακτικά
να είναι υπολείμματα του πρώτου εκείνου χτυπημένου
                                        εν Βηθλεέμ
για όποιον θέλει να τ΄αγγίξει
κυρίως για όποιον όπως εγώ ταλαντεύεται
ανάμεσα φωτιά και πάγο
αφού έπαψαν δεν του αφήνουν θέση επί γης
μα ούτε στα ουράνια θέλουν να τριγυρίζει

Απο τη συλλογη ΧΟΥΣ, Εκδόσεις Οδός Πανός.

jeudi 6 décembre 2012

Γιαννης Θραπας. Προσκλητηριον ερωτικης φυγης,


Το ονειρο που μας τυλιγει
τοσοδα μικρο,

τα κλαδια των ανεμων λυγιζουν
μα κυττουνε - παντα τον ουρανο
                      που μας τρομαζει



Εχεις πολλους ηρωες να κουβαλησεις
                                    μαζι σου
θυμαμαι την υγρη φωλια
                                   της εγκαταλειψης
-ειπες - στον διπλανο συντροφο
την ωρα που


 πεθανε κυτταζοντας τ΄αστερια.

Εμεινε και ο νους, ο ανθρωπινος να συλλογαται
πως γεννιεται, ζει και πεθαινει
με τα δυο του χερια αδειανα
και στοιβαγμενα στους δικους του διαδρομους

Κι επειτα χαιρετας - τα αδιαφορα σημεια
- της δικης μας πορειας.