jeudi 14 février 2013

Η ΄Ολγα από τη Θεσσαλονίκη




Κρατώ τη λίστα με τα ονόματα των ασθενών καθώς εισέρχομαι στο θάλαμο των επειγόντων του ορθοπεδικού τμήματος.
Η ΄Ολγα, ογδοηκοντούτις, με γαλανά μάτια και ολόλευκα μαλλιά, με  κοιτάζει με αισιόδοξο χαμόγελο. Μιλάει γαλλικά με έντονη προφορά όπως κι εγώ. Την ρωτώ εάν είναι ρώσσικης καταγωγής.
-΄Οχι Κύριε, μου απαντά, είμαι Ελληνίδα από τη Θεσσαλονίκη.
Πόσο χαίρεται που μιλά μαζί μου ελληνικά! Μου αφηγείται τη ζωή της :
Τη βλέπω μαθήτρια να παίζει στην αυλή του σχολείου και να τραγουδά : ...και σε περιβόλι μπαίνει Βαγγελιώ μου παινεμένη...
Μαθαίνει ξένες γλώσσες με την αδερφή της. Οι γονείς της έχουν κατάστημα ραφτάδικο. Θέλουν να μορφωθούν τα παιδιά τους, ν΄αλλάξουν ζωή.
Το 1943 θα υπακούσουν στις προτροπές του διορισμένου ραβίνου Τσβι Κορετς. Μετά θα τους μαζέψουν με υποσχέσεις για μιά καλύτερη ζωή σε ένα χωριό της Κρακοβίας. Θα ζούσαν εκεί χωρίς απειλές, χωρίς μίσος, χωρίς διωγμούς.
Τους φορτώνουν σαν τα ζώα στα βαγόνια του τραίνου. Οι οιμωγές του πλήθους, η πείνα, η δείψα, οι οσμές : ξυνισμένος ιδρώτας, ούρα, κόπρανα κι εμετός.
Στο στρατόπεδο τους συγκεντρώνουν νωρίς το πρωί. Προορισμός τους : Οι θάλαμοι των αερίων.
Η ΄Ολγα καταφέρνει να γλιστρήσει πίσω δεξιά. Πέφτει πάνω σ΄έναν μεγαλόσωμο φρουρό.
-Που πας εσύ; Τη ρωτάει βλοσυρός.
-Δεν είμαι σε αυτή την ομάδα, βγήκα να πάω στην τουαλέττα, εργάζομαι στο ατελιέ ραπτικής.
-Καλά, της λέει ο Γερμανός και την αφήνει να περάσει.
-Σώθηκα γιατί μιλούσα καλά γερμανικά, δηλώνει καθώς οι νοσοκόμες την ετοιμάζουν για το χειρουργείο.
Την οδηγούν στο μπλοκ. Στο διάδρομο με χαιρετά υψώνοντας το χέρι. Βλέπω τον αριθμό μητρώου χαραγμένο στον πήχυ του βραχίονα.


Aucun commentaire: