jeudi 25 avril 2013

Δωρο του Πασχα


To Microstory.gr ανακοινώνει με χαρά την κυκλοφορία του πρώτου ebook

33 - Τριαντατρία (συλλογή διηγημάτων microstory)
33 διηγήματα, 33 ιστορίες ανθρώπων που στάθηκαν κάτω από την ίδια ομπρέλα για να προστατευθούν από το ψιλόβροχο της πεζής καθημερινότητας που μουλιάζει τα όνειρά μας.
Η ζωή, ο έρωτας και ο θάνατος συνυπάρχουν αρμονικά στις σελίδες αυτού του βιβλίου, διαπλέκονται και εναλλάσσονται για να μας υπενθυμίσουν ότι υπάρχουμε γιατί υπάρχουν και το αντίθετο...

* Το microstory εκφράζει τις πιο θερμές ευχαριστίες του σε όλους τους συγγραφείς που με τα κείμενα τους έκαναν την καθημερινότητα μας πιο όμορφη. Σας υποσχόμαστε (ή σας απειλούμε) ότι θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Καλή ανάγνωση...

 

mercredi 17 avril 2013

Το περασμα


Πινακιον 061091

Πολλοί συγχωριανοί μας έχουν συγκεντρωθεί στον αγναντερό λόφο της Αγίας Παρασκευής. Ο αδερφός μου κι εγώ είμαστε εκεί. Ο λόφος είναι υπερυψωμένος, ανάμεσα στις θεόρατες βασιλικές δρυς είναι χτισμένη μία άλλη εκκλησία με καφέ πελεκητές πέτρες. 
Από τα μεγάφωνα ακούμε : η εκκλησία είναι δωρεά του αδερφού του Νητσάκου, κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος της κοινότητος Ανύδρου.
Είναι απόγευμα, ξαφνικά βλέπουμε αεροπλάνα Στούκας, έρχονται προς το μέρος μας. 
Λέμε : κάνουν ασκήσεις, είναι για το γύρισμα κινηματογραφικής ταινίας. 
Ομως οι άνθρωποι τρέχουν δεξιά και αριστερά. Μένω ξαπλωμένος, δεν πιστέυω να έχουν εχθρικές διαθέσεις. Ομως ο αδερφός μου φωνάζει : τρέξε! 
Είμαι βραδυκίνητος, τραυματίζομαι, αλλά δεν νοιώθω πόνο. 
Εγκαταλείπουμε το λόφο, κατεβαίνουμε στο ρέμα, στο μύλο. Πρέπει να βρούμε μέσον να φύγουμε, όμως τα λεωφορεία και τα φορτηγά είναι γερμανικά, όποιος ανεβαίνει τον συλλαμβάνουν. Από ένα σημείο για να περάσουμε πρέπει να διαλέξουμε κάρτες, να τις δώσουμε στον πωλητή, λέω : δεν είναι έτσι, αλλά το μήνυμα είναι συμβολικό. Ο αδερφός μου έχει αποροφηθεί να κοιτάζει τις κάρτες, τραβάω δύο, η μία είναι αντίγραφο του Toulouse Lautrec, η άλλη από το Κάμα-Σούτρα. Τις δίνω στον πωλητή, υπνωτίζεται να τις κοιτάζει, φωνάζω τον αδερφό μου να με ακολουθήσει, αλλά αυτός δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τις κάρτες, τράβα εσύ, μου λέει, φύγε.
Στα βόρεια προάστεια, στη Στυλίδα, τρέχω στο Κοκκινόχωμα, ανάμεσα στα δρομάκια να βρω μέρος να κρυφτώ, ακούω τους Γερμανούς, ψάχνουν παντού. 
Φτάνω στο Ανυδρο, στο σπίτι του Δήμου, ο Βαγγέλης είναι μόνος του στη σκάλα, μαστορέυει.
-Μπορείς να με κρύψεις; τον ρωτώ.
-Εχω μια κρυψώνα, μου λέει, πίσω από το τζάκι.
Το πέρασμα είναι στενό, καθώς βάζω το αριστερό πόδι, σκέφτομαι πως είναι καλά για το χειμώνα, βλέπω το κρεβάτι, τα μάλλινα σκεπάσματα και πολλά βιβλία, αλλά δεν μπορώ να περάσω, σπρώχνω ενώ ακούω τα σκυλιά των Ναζί.

Πρωτη δημοσιευση στο Λογοτεχνικο Μπιστρο της Στελλας, Φθινοπωρο 2012.
stellasliterarybistro.com/ 

vendredi 12 avril 2013

Θανος Φωσκαρινης. Ιχνος

η επιθυμία
η ζωή μου σαν ιστορία μιας επιθυμίας
η έλξη για το ωραίο και το απίθανο
αγώνας κάθε μέρα κάθε στιγμή προς το ΄Αγνωστο αυτό
με άσκηση κανόνες πίστη και πράξη
με τιμωρίες ομολογίες σισύφιες πεζοπορίες
ο έλικας δυναμικός κι επίμονος
τι αγωνία, τι φόβος, η βούληση ιερομόναχου για το λόγο
τι μαρτύριο
αλήθεια, με πόση αγάπη για την αβεβαιότητα
των ανθρώπων και του βάσανου χρόνου της


η επιθυμία λοιπόν.

lundi 8 avril 2013

Γιαννης Θραπας. Καποιος που ειχε το ονειρο για ξυπνητηρι.

Στρατιωτες βουβοι,
γδαρμενοι στα μετωπα
                  χτυπημενοι
γυρνουσαν απ΄τη μαχη.
Τα ματια τους εδειχναν
πως επεστρεψαν νικημενοι.
Μα του αξιωματικου
η καθαρη φωνη αντηχουσε
πανω στους λοφους
εδινε θαρρος - υποσχεσεις με ορμη
πως την αυγη
θα στειλουνε ενισχυσεις
εμοιαζε μ΄ενα φιλι
τοσο κρυφο που δεν φυτρωνει
                               στα χειλη
ή ανυπαρκτο, που η ζεστη του
δεν φανηκε ακομη.
Ενα κουμπι πεφτει κατω, 
στο γυαλισμενο ξυλινο πατωμα.
Εσυ σκυβεις, το παιρνεις
και το αφηνεις ησυχα
στο πανω συρταρι του κομοδινου σου.

                                   26/09/1990