samedi 18 mai 2013

Στον ελαιώνα Στυλίδος




Ο Αλέκος Μακαρένκο κι εγώ, ακόμη μαθητές Γυμνασίου, κατεβαίνουμε από το λεωφορείο στη στάση ΄Αγιος Νικόλαος. Πρέπει να βαδίσουμε τέσσερα χιλιόμετρα μέχρι το χωριό. Προχωρώντας μέσα στα ελαιοπερίβολα βλέπουμε μπροστά μας πολλές λευκές τέντες, παραπήγματα, για δεξίωση.
΄Εχουν έρθει οι Κινέζοι με τον προεδρό τους αυτοπροσώπως. Πρόκειται ν΄αγοράσουν τον ελαιώνα. Αυτοί θα μας σώσουν από τα χρέη.
Κι ενώ ακούγεται μουσική υπόκρουση από μπουζούκια το άγημα των τσολιάδων χορεύει συρτάκι. ΄Ενας-ένας οι ιδιοκτήτες, με δακρυσμένα μάτια και ευγνωμοσύνη, υπογράφουν τα συμβόλαια, χαιρετούν εγκάρδια τον Κινέζο ηγεμόνα πριν κατευθυνθούν στα στρωμένα τραπέζια για το ποτήρι της φιλίας. Αναπολούν με συγκίνηση τα χρόνια της παρ΄αυτίκα ηδονής, τα γλέντια, στα σκυλάδικα με μπαγλαμάδες και κλαρίνα, στις υπαίθριες ντισκοτέκ φάτσα στη θάλασσα.
Αίφνης τα μεγάφωνα αναγγέλουν πως το μεταγωγικό διόροφο αεροπλάνο, που έφερνε τα δώρα των Κινέζων για τα παιδιά των αγροτοποιμένων, δεν μπορεί να προσγειωθεί λόγω τεχνικής βλάβης. Οι πιλότοι εγκαταλείπουν το σκάφος στο τσακ πριν γκρεμοτσακιστούν. Δεν φορούν αλεξίπτωτα αλλά τους βλέπουμε να πέφτουν μαλακά στο έδαφος σαν όρνια που μυρίστηκαν ψοφίμι.
Το αεροπλάνο πέφτει με πάταγο. Ο φίλος μου κι εγώ τρέχουμε να κρυφτούμε. 
«΄Οχι πίσω από τους κορμούς των γέρικων ελαιών», λέει ο Αλέκος. Με παρασύρει γρήγορα στη ρίζα ενός βράχου, δίπλα στο ποτάμι.


Aucun commentaire: