vendredi 24 mai 2013

Θανος Φωσκαρινης. Η ζωη σε μια καψουλα.

μεγαλωνω
τι γρηγορα μεγαλωνω εδω που βρισκομαι κι αρνουμαι
αρνουμαι καθολου δεν το θελω
παλευω να σταματησω τον καιρο
που οσες αληθειες κληρονομησα τις βρηκα ολες τους ψεμα
δυο, τρια, τεσσερα ψηγματα ζωης
κρατω κι αργοκυλαει το ρευμα
κι ομως βλεπω μαζι μου παρασυρομαι και τρεχω
μι΄ασπιδα ο ηλιος γκριζα κι αλλοτε καφε-
ντρεπομαι, παραξενο ντρεπομαι που τον βλεπω
αργησα και πρεπει παλι να στησω εξαρχης ενα "πιστευω"
με βασανιζει διαρκως η εγνοια για την αρμονια
η καθαρση
το περιβολι με τις ριζες

δυο, τρια, τεσσερα ψηγματα ζωης
κρατω κι αργοκυλαει το ρευμα
απο μονος πιο μονος πηγαινω σε ολοενα καινουργιες ορφανιες
προσεχω τα ποδια να χαραζουν συνεχεια τη γη
δυναμωνω τα ματια να μη ραγισει η εικονα
γυμναζω τα χερια για μια μεταξυ τους αγκαλια
που να τα μεθα χωρις να μου τα ξεριζωνει

Aucun commentaire: