lundi 22 juillet 2013

Γιάννης Θράπας. Κίτρινος ήχος των κίβδηλων μετάλων.

Εχει μεγάλο κουράγιο η σιωπή
κυττάζοντας τις πληγές των αναίσθητων
σωμάτων
και τα φεγγάρια - γυμνά και στέρφα.
Ακούγοντας μονάχα βήματα
σε μεθυσμένα κι αδειανά σοκάκια,
ωδές μυστηρίων,
φωνές αλιευμένων καιρών.
Αγρια τα μεσάνυχτα - που καίνε - 
του στήθους τα καταφύγια.
Εραστές λιωμένοι με τα κοχύλια
βουλιάζουν - ενώ νοσταλγούν - στην
θερινών αμμουδιών - τα πάθη
που θα τους φυλακίζουν, στους αιθέρες.
Μονολογούν τα τραίνα στους ανήμερους
σταθμούς.
Απ΄το κάλεσμα των ατόφιων οιωνών
στο καρτερικό τους αγκάλιασμα.
Μεσ΄από κύκλους και πύρινες κορδέλες
που με το νυστέρι μιάς φυγής απρόσωπης,
χαρίζει τη γονατισμένη μορφή
στην προτομή της ή του μεγαλείου της.

                           Νοέμβριος 1990

vendredi 12 juillet 2013

blue seven


Image of blue seven: Kurosounds
  • Image of blue seven: Kurosounds
  •  
  • Image of blue seven: Kurosounds

blue seven: Kurosounds

£4.99



blue seven 
Kurosounds 
C25+C25+download code
That awful cliche about musicians not being able to choose between their songs (even the bad ones!) because the songs are like their children - and picking a favourite would not just be wrong, it would be impossible - is proved scarily true once you start running a tape label.
Not that we can claim any ownership over the craftmanship in the seven releases so far, but we’re equally protective of each installment in the series.
That said...
Kurosounds’ release - two tapes, one featuring the tape-length composition Bleu Nuit - is all kinds of special for us. It inhabits the strange dreamy place where not-quite music and diegetic daysound blur into sound as pure as paintings.
This is the closest to the sound we heard in our heads when we started Blue Tapes as an endeavour, so Kurosounds to us sounds like home.
There are instruments here - acoustic guitar that sounds like it’s been deconstructed atom by atom (and then sewn back together), something that might be a kalimba or mbira, distant percussion and sounds that could be synths were it not for the fact that they seem to be breathing. But these manmade contraptions never dominate - they drift in and out with as much agency or urgency as any of the found sound snatches of conversation or other noise that populate this world.
Each element goes about its business, seemingly aware of the other shapes in the space it inhabits, but blissfully relieved of any pressure to interact with them.

jeudi 4 juillet 2013

Ταυτότητα


Πηγαίνουμε στο αεροδρόμιο, πρόκειται να φύγουμε μετανάστες στην Αμερική, στο Σαν Φρανσίσκο. Σπρώχνω το καροτσάκι με την Ελαία μωρό, ενώ η Λίζα προηγείται με τα άλλα παιδιά.
Σαν να έχουμε πρόβλημα με τα εισιτήρια, είναι καρτέλες ασπροκίτρινες, τις κρατώ εγώ, αλλά μόλις φθάνουμε στον έλεγχο η αστυνομία αναγκάζει όλους τους ταξιδιώτες να ξαπλώσουν στο δάπεδο. Μετά ένας-ένας σηκώνονται και παίρνουν μαζί τους μια ειδική βαλίτσα με τα οστά των προγόνων τους. Όταν εγείρομαι δεν βρίσκω τη βαλίτσα που μου ανήκει και όταν ψάχνω επιστρέφοντας σε άλλες αίθουσες χάνω τη Λίζα και τα παιδιά.
Προχωρώ με την Ελαία στο καροτσάκι έξω από τις εγκαταστάσεις του αεροδρομίου, αλλά το αεροπλάνο δεν φαίνεται πουθενά, ούτε το πλήθος των ταξιδιωτών. Το έχασα. Το αεροδρόμιο είναι έρημο, δεν υπάρχει άνθρωπος να μου δώσει εξηγήσεις και οδηγίες.
Βγαίνοντας στον δρόμο είμαστε σε μια γερμανική πόλη, είναι χτισμένη εξ ολοκλήρου με κόκκινα τούβλα, μοιάζει πολύ με το Στρασβούργο. Φθάνω σε μια ελληνική υπηρεσία, σαν να είναι καφενείο ελληνικού χωριού. Ηλικιωμένοι μετανάστες παίζουν χαρτιά και τάβλι.
Στην υποδοχή με δέχονται εγκάρδια. Κι ενώ σκέφτομαι να ζητήσω βοήθεια να επιστρέψουμε στην Αθήνα, τελικά ζητώ να με οδηγήσουν στο γαλλικό προξενείο γιατί δεν έχω ελληνικά χαρτιά.
Πρώτη δημοσίευση :  WWW.protagon.gr 4 Ιουλίου 2013 στη στήλη Αναγνώστες.