jeudi 4 juillet 2013

Ταυτότητα


Πηγαίνουμε στο αεροδρόμιο, πρόκειται να φύγουμε μετανάστες στην Αμερική, στο Σαν Φρανσίσκο. Σπρώχνω το καροτσάκι με την Ελαία μωρό, ενώ η Λίζα προηγείται με τα άλλα παιδιά.
Σαν να έχουμε πρόβλημα με τα εισιτήρια, είναι καρτέλες ασπροκίτρινες, τις κρατώ εγώ, αλλά μόλις φθάνουμε στον έλεγχο η αστυνομία αναγκάζει όλους τους ταξιδιώτες να ξαπλώσουν στο δάπεδο. Μετά ένας-ένας σηκώνονται και παίρνουν μαζί τους μια ειδική βαλίτσα με τα οστά των προγόνων τους. Όταν εγείρομαι δεν βρίσκω τη βαλίτσα που μου ανήκει και όταν ψάχνω επιστρέφοντας σε άλλες αίθουσες χάνω τη Λίζα και τα παιδιά.
Προχωρώ με την Ελαία στο καροτσάκι έξω από τις εγκαταστάσεις του αεροδρομίου, αλλά το αεροπλάνο δεν φαίνεται πουθενά, ούτε το πλήθος των ταξιδιωτών. Το έχασα. Το αεροδρόμιο είναι έρημο, δεν υπάρχει άνθρωπος να μου δώσει εξηγήσεις και οδηγίες.
Βγαίνοντας στον δρόμο είμαστε σε μια γερμανική πόλη, είναι χτισμένη εξ ολοκλήρου με κόκκινα τούβλα, μοιάζει πολύ με το Στρασβούργο. Φθάνω σε μια ελληνική υπηρεσία, σαν να είναι καφενείο ελληνικού χωριού. Ηλικιωμένοι μετανάστες παίζουν χαρτιά και τάβλι.
Στην υποδοχή με δέχονται εγκάρδια. Κι ενώ σκέφτομαι να ζητήσω βοήθεια να επιστρέψουμε στην Αθήνα, τελικά ζητώ να με οδηγήσουν στο γαλλικό προξενείο γιατί δεν έχω ελληνικά χαρτιά.
Πρώτη δημοσίευση :  WWW.protagon.gr 4 Ιουλίου 2013 στη στήλη Αναγνώστες. 

Aucun commentaire: