lundi 22 juillet 2013

Γιάννης Θράπας. Κίτρινος ήχος των κίβδηλων μετάλων.

Εχει μεγάλο κουράγιο η σιωπή
κυττάζοντας τις πληγές των αναίσθητων
σωμάτων
και τα φεγγάρια - γυμνά και στέρφα.
Ακούγοντας μονάχα βήματα
σε μεθυσμένα κι αδειανά σοκάκια,
ωδές μυστηρίων,
φωνές αλιευμένων καιρών.
Αγρια τα μεσάνυχτα - που καίνε - 
του στήθους τα καταφύγια.
Εραστές λιωμένοι με τα κοχύλια
βουλιάζουν - ενώ νοσταλγούν - στην
θερινών αμμουδιών - τα πάθη
που θα τους φυλακίζουν, στους αιθέρες.
Μονολογούν τα τραίνα στους ανήμερους
σταθμούς.
Απ΄το κάλεσμα των ατόφιων οιωνών
στο καρτερικό τους αγκάλιασμα.
Μεσ΄από κύκλους και πύρινες κορδέλες
που με το νυστέρι μιάς φυγής απρόσωπης,
χαρίζει τη γονατισμένη μορφή
στην προτομή της ή του μεγαλείου της.

                           Νοέμβριος 1990

Aucun commentaire: