dimanche 25 août 2013

22 Αυγούστου

Παρίσι. Πέμπτη απόγευμα στο πάρκο, πίσω από την εκκλησία της Παναγίας, τα δυό μου αγοράκια τρέχουν χαρούμενα τρώγοντας παγωτά.
Ο καθεδρικός ναός γιορτάζει τα 850 χρόνια από τη δομησή του. Πλήθος τουρίστες έρχονται να τον δούν, ανακαινισμένο, μεγαλοπρεπή.
Κάθομαι στο πράσινο παγκάκι, κάτω από τον παχύν ίσκιο.
Τα παιδιά μου παίζουν ανακατεμένα με άλλα παιδιά, έχουν έρθει απο τα τέσσερα σημεία του κόσμου.
Τα βλέπω να ξεκαρδίζονται στις κούνιες.
Τότε, στην ξεχασμένη εφημερίδα Le Monde ("Ο Κόσμος"), βλέπω τον τίτλο στην πρώτη σελίδα.
Νευροτοξικό αέριο. Από κάτω η φωτογραφία με τα κεφάλια των παιδιών παραταγμένα στο δάπεδο σαν να ατενίζουν το μέλλον ν΄απομακρύνεται ακάθεκτο.
Παναγιά μου. Οι ψυχούλες. Τα καϋμένα, τα γκάζωσαν στη Δαμασκό.

samedi 17 août 2013

Θάνος Φωσκαρίνης. Ο τρόμος της διάρκειας.

πνιγόσουνα λέει
και πάλευα μικρό παιδι να σε κρατήσω
μη μου γλιστρήσεις και χαθείς
πνιγόσουν στ΄αρμυρά νερά μιας θάλασσας τόσο ρηχής
                                    κι αθώας που
γρήγορα αφανίζονταν οι φλίσβοι
(κανείς δεν πίστευε αυτό που συνέβαινε)
μας αγκάλιαζε μειλίχια κι όμως αυτή ήταν το έγκλημα
ήθελα να σε βγάλω από κει
φώναζα
κι όλο σε τραβούσα
αγωνιζόμουν να σε σώσω
σε τραβούσα
όμως καθώς το κεφάλι σου έβγαινε πάνω από το νερό
κάποιος ψηλά - δεν βλέπω - αμέσως πάλι βίαια το ΄ριχνε
                                   μέσα
κρατώντας σε πισθάγνωνα ανίσχυρη
πιέζοντας με δύναμη την πλάτη σου πονώντας
να πνιγείς χωρίς καθόλου να φωνάξεις
αγωνιζόμουν με θυμό
φώναζα
σε τραβούσα
δεν μ΄άφηναν
πάλευα με μανία
κι όμως πάντα μάταια
με παρακλήσεις και απειλές με εκτροπές διαφυγές παρεμβολές
συγχύσεις πλάνες
κι όμως πάντα μάταια
για δεκαπέντε τόσα χρόνια, μάνα

Από τη συλλογή ΧΟΥΣ.