dimanche 29 septembre 2013

Εξομολόγηση


260709

Ο συνταγματάρχης Γαβρής φοράει την επίσημη στολή του Νο 8. Μετά τα γεγονότα του Ιουλίου έχει μια έντονη επιθυμία να εξομολογηθεί. Πηγαίνει να βρει τον παπά-Κώστα. Οι δύο άνδρες είναι μόνοι στην άδεια εκκλησία. Τα καντήλια είναι αναμμένα. Κάθονται μπροστά στην εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου. Ο συνταγματάρχης με δακρυσμένα μάτια, μιλάει με ειλικρίνεια, η φωνή του είναι σαν ψίθυρος, μόλις που ακούγεται : ...παρά λίγο να οδηγήσουμε τη χώρα σε ανεπανόρθωτη καταστροφή... δεν είναι δουλειά των στρατιωτικών η διαχείρηση των κοινών...  έπρεπε να παταχθεί το μικρόβιο του κομμουνισμού...  πολιτική και διπλωματία δεν είναι να κρατάς το βούρδουλα, να διώκεις τους κομμουνιστάς και τους συμπαθούντας...
Ο παπάς τον συνοδεύει μέχρι την έξοδο, τον παρηγορεί με την ήρεμη φωνή του : ...μην στενοχωριέσαι γι΄αυτό, ο Θεός είναι μεγάλος.
Του δίνει μια φιλική καρπαζιά στον ώμο. Τον κοιτάζει καθώς κατεβαίνει τη σκάλα, είναι η τελευταία φορά που τον βλέπει ζωντανό.

jeudi 12 septembre 2013

Γιάννης Θράπας. Σαν όνειρο από συνήθεια.

Οταν σου χάριζα τη ζωή
στολισμένη γύρω με φώς,
ανάμεσα σε δυό χούφτες
νωπό χώμα.
Εσύ σκύβοντας άγγιξες
το στέμμα της νυχτιάς
φωτισμένο από την αυγή.
Μέσ΄απ΄την πυργαγιά
της θύμησης
του δικού σου πόνου
χωρίς μιλιά
χωρίς βροχή
σκαρφάλωνε
σ΄ένα κίτρινο μπαλκόνι,
για να δει αχόρταγα τα μάτια σου.
Τώρα γίνεται στάχτη
κι απλώνεται στα δικά μου χέρια.
Κάποτε τα είχα δει
είχαν υπομονή
και κάποια αρμονία.
Κάποτε όταν κρεμούσαν τις κουρτίνες
στην πόρτα μου
και έκρυβαν τον ήλιο
που εσύ έστελνες στην αυλή μου.
Σε ποιά σύνορα
τώρα θα ψάχνεις
και σε κόσμους δίχως κραυγή
να βρεις ότι απλά
σε κυττούσε μονάχο.
Είδα και κάτι σαν από χρώμα
να τρέχει να προφτάσει
τις κόρες των ματιών σου
           τα υγρά μονοπάτια.
Κι΄όμορφα που κυλούσαν 
                            τα χρόνια.

                      Οκτώβριος 1990