jeudi 12 septembre 2013

Γιάννης Θράπας. Σαν όνειρο από συνήθεια.

Οταν σου χάριζα τη ζωή
στολισμένη γύρω με φώς,
ανάμεσα σε δυό χούφτες
νωπό χώμα.
Εσύ σκύβοντας άγγιξες
το στέμμα της νυχτιάς
φωτισμένο από την αυγή.
Μέσ΄απ΄την πυργαγιά
της θύμησης
του δικού σου πόνου
χωρίς μιλιά
χωρίς βροχή
σκαρφάλωνε
σ΄ένα κίτρινο μπαλκόνι,
για να δει αχόρταγα τα μάτια σου.
Τώρα γίνεται στάχτη
κι απλώνεται στα δικά μου χέρια.
Κάποτε τα είχα δει
είχαν υπομονή
και κάποια αρμονία.
Κάποτε όταν κρεμούσαν τις κουρτίνες
στην πόρτα μου
και έκρυβαν τον ήλιο
που εσύ έστελνες στην αυλή μου.
Σε ποιά σύνορα
τώρα θα ψάχνεις
και σε κόσμους δίχως κραυγή
να βρεις ότι απλά
σε κυττούσε μονάχο.
Είδα και κάτι σαν από χρώμα
να τρέχει να προφτάσει
τις κόρες των ματιών σου
           τα υγρά μονοπάτια.
Κι΄όμορφα που κυλούσαν 
                            τα χρόνια.

                      Οκτώβριος 1990


Aucun commentaire: