vendredi 22 novembre 2013

Θάνος Φωσκαρίνης. Ρήξη.

αγώνας εντοσθίων κανόνων
μανίες φοβερές
αχ, βάρος χάμω και πολλά γύρω που θανατώνουν
διάτρητη εποχή και πίσω της τρέχει μπέρδεμα λαχα-
         νιάζοντας
η αντίδικη επανάληψη της βούλησης και της εικόνας
πλέον άδειασα κι ο χρόνος αρχίζει να μ΄αφανίζει
αγάπη μου εσύ του πετσιού
καθώς γδέρνεσαι το μέσα-έξω μέχρι που να χωρέσεις
         φωνή
μην αρνείσαι, μη φεύγεις
κι αν ο κόσμος ξεπέφτει πολύ
κι ο λυγμός γύρω αφόρητη στάχτη
απομένει ό,τι πεθύμησες κι έτυχε κάπως να ζήσει εδώ 
που μόχθησε μέσα μου όλος ο χώρος
πάσχοντας ουκ ολίγο δαρμός μέχρι πέρα και σάλιο
Αυτόν λέω τώρα να πούμε ουρανό
επειδή μ΄έφερε στων ανθρώπων μέσα τη μόνιμη δίνη
κι επειδή ακόμη, θε μου, άλλο πόσο διψώ
θαύμα

mercredi 6 novembre 2013

Πατρικές συμβουλές


300613

Νωρίς το πρωί, ακόμη νύχτα, βλέπω τον πατέρα μου όρθιο μέσα στην κουζίνα στο διαμέρισμά μου στο Παρίσι. 
Θέλω να τον ασπαστώ, αλλά μου κάνει νόημα να μήν πλησιάσω.
Τότε τον βλέπω καθαρά, είναι ίσκιος χωρίς σκιά. 
Φοράει μαύρα παπούτσια, μαύρο κουστούμι και λευκό υποκάμισο χωρίς γραβάτα.
Οντως είναι θυμωμένος μαζί μου, λέει :
-Πότε θα σταματήσεις αυτή τη συμπεριφορά; Θα σε βρουν μεγάλες συμφορές άμα δεν αλλάξεις μυαλά. Που είναι ο αδερφός σου;
-Σήμερα Κυριακή, σίγουρα θα πήγε στο χωριό.
-Να μην πουλήσετε τα κτήματα, προσέξτε καλά, οι κινέζοι καραδοκούν.
-Δεν θα τα πουλήσουμε πατέρα, τα είπαμε αυτά.
-Ανοιξε το παράθυρο να φύγω, μου λέει μετά καθώς κοιτάζει το ρολόι του.
Ανοίγω και πριν σαλτάρει με κοιτάζει κατάματα : να μου φιλήσεις τα παιδιά!
Πηδάει στο κενό, τον βλέπω να γλιστράει στον ουρανό επιταχύνοντας, σαν διαβατάρικο πουλί.