mercredi 4 décembre 2013

Γιάννης Θράπας. Αυλός Διθυράμβων.

Πίσω από μιά χαραμάδα της θύμισης
κυττούσα τον χρόνο που δραπέτευε
νιώθοντας τον μόχθο του θεού μου
να μπογιατίζει τις νύχτες μου
με τον ασβέστη του φεγγαριού
Μιά πεταλούδα στεκόταν
στο δεξιό σου βραχίονα
κι έγινε μητέρα ερπετών...
Μ΄αυτό το χέρι μες το πλήθος
σε φωνές κρατούσε λάβαρα
ή έκρυβε το ματωμένο στόμα;
Το στόμα έφτυνε κόκκινα γαρύφαλλα
σφράγιζε τις αμπάρες
τις σιδερόπορτες με μιά λέξη
γραμμένη "περιθώριο"
Το σβύσιμο των συνόρων
απ΄τον βυθό του κορμού
ως τους ανεξερεύνητους ωκεανούς
ήταν χάρτες αμίλητοι και γνωστικοί οφθαλμοί
ως καθρέπτες με καρφιτσωμένες μορφές
των κροταφικών αυλακώσεων
ήταν πυξίδα που όριζε το στίγμα σου
με απόκλιση απ΄τις ανάσες του σκοταδιού
θα μετρούσε τις περίσιες γκριμάτσες του
                                                 τιμονιού.

                                          Νοέμβριος 1989

Aucun commentaire: