mercredi 12 février 2014

Γιάννης Θράπας. Περιμένοντας τα περιστέρια.

Μην κυττάξεις απ΄το παράθυρό σου
που σε προσκαλεί η μέρα
Δες πως τ΄αστέρια δεν κυλλιούνται
                                        στους δρόμους
Υστερα, οι αδελφές του χαμού
πόσο αγκαλιαστά, βιαστικά κι αδιάφορα
-κρατώντας στεφάνια εγκωμίων-
περπατούνε μοναχές.
Μάζεψε όλες τις απλωμένες σελίδες σου
τις δικές σου γιορτές που φτιάχτηκαν με όνειρα
Δίπλα στη μάνα να κάθονται τα παιδιά
κι ο αδερφός να μιλά στο τηλέφωνο.
Πάρε χαρτί λευκό και κάνε το ν΄αλλάξει
                                                            χρώμα
Μην δώσεις το χρώμα που ήθελε να κάνει
φόρεμα η κοπέλα με το αργό της κλάμα
ούτε να σκεφτείς τ΄άνθη του μπαλκονιού
της παρθενικής κορασίδος της γειτονιάς,
Αυτή - δεν θυμάται πόσες φορές άσκοπα-
κυνηγούσες το πρώτο λεωφορείο.
Εσύ πρέπει να μείνεις εδώ
χωρίς πλέον να το διαλαλείς.
Αρχίζεις,
             θυμάσαι,
                          πονάς,
                                   βρίζεις.


Κάπου - κάπου ξεχνάς
                                     πετιέσαι απ΄τον ύπνο σου
λαχταράς να χαρίσεις αγάπη
σ΄ένα δρόμο που κανείς δεν περπατά
κι εσύ φοβάσαι μήπως δεν προφτάσεις.
Δεν είσαι έτοιμος, μονάχα αν οι σελίδες σου
μείναν καθαρές και μονάχες.
Με ποιό νόμισμα πουλήθηκες που να θυμάσαι
Ξυπνόντας σε κάποιο βαγόνι με κατεύθυνση
                                                         το βορρά.
Μήπως ταξιδεύεις, ως τώρα και κανείς
δεν σου είπε που πας, και μόνο που τρέχεις
σημαίνει πως ζεις - έχεις δύναμη
Μάθε πως την πιό βουβή διαδρομή
μες στο σκοτάδι, είναι σε μια απόσταση
μεταξύ των άκρων και του μυαλού.
Κι ο μεγαλύτερος γδούπος της δεν ξεπερνάει 
τις φλέβες σου που ξαγρυπνούν.
Καθώς ξεφωνίζεις "Σήμερα ακόμη μία λιγότερη
σελίδα λευκή" δίχως να κυττάζεις
τις ώρες που μείναν να κοιμηθείς...    

Aucun commentaire: