samedi 29 mars 2014

Ερίφια.


060587

Ανεβαίνω προς τη γειτονιά της Κυψέλης, σε ένα δρόμο όμοιο με το Ανυδρο στους πρόποδες του Γελαδόγροικου. Οδηγώ το κόκκινο Datsun του πατέρα μου στο Κοκκινόχωμα Στυλίδος. Ο δρόμος είναι γεμάτος αυτοκίνητα παρκαρισμένα στη μέση του οδοστρώματος, αναγκάζομαι να ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο, παράλληλα προσπαθώ να εντοπίσω κατάλληλο μέρος για στάθμευση. Εχω ραντεβού με τον καθηγητή Σαμουήλ Λαζενές. Βρίσκομαι στο σαλόνι του. 
Λέει : έχουμε χρόνο στη διαθεσή μας.
Βλέπω στο τραπέζι του ένα βιβλίο για την τοξικομανία, του το ζητώ. Είναι της ανηψιάς του, δεν μπορεί να το δώσει, χωρίς να τη ρωτήσει.
Βγαίνουμε στο μπαλκόνι απ΄όπου φαίνεται μέρος του χωριού, οι γειτόνισσες μας μιλούν για τα λουλούδια τους. Τα κοπάδια τα καταστρέφουν, γι΄αυτό είχαν κάνει πολλές διαδηλώσεις.
Επιστρέφουμε στο σαλόνι. Βορειοανατολικά είναι το μεγάλο παράθυρο απ΄όπου εισέρχονατι δώδεκα μαύρα ερίφια, το πρόσωπο τους είναι καλυμένο, στο μέρος των ματιών,  με χρυσές προσωπίδες, φαίνονται μόνο τα μαύρα μάτια τους. Τα ερίφια χαμογελούν ειρωνικά.
-Που βρέθηκαν αυτά; ρωτώ τον καθηγητή.
-Από τα κοπάδια των βουνών, μου απαντά.

vendredi 21 mars 2014

Θάνος Φωσκαρίνης. Εκρηξη παγετώνων.

κι η θάλασσα ξαναπαίρνει πίσω όλα τα κύματα που έδωσε
πλημμυρίζουν οι στεριές αφρούς και λάσπη
οι άνθρωποι σαστισμένοι τρέχουν στήνουν σκάλες,
                                χτίζουν πατώματα
μέχρι τον ουρανό ψηλά να μην τους φτάνουν
ξεχάσανε δεν έμαθαν
δεν ξέρουν όπου κι αν πάνε πόσο πολύ βουλιάζουν


Από τη συλλογή ΧΟΥΣ, Εκδόσεις Οδός Πανός 2011

mercredi 19 mars 2014

Γιάννης Θράπας. Ωρα μηδέν των μπαλκονιών

Ιδού ο όρκος της αλήθειας
τριγυρνούν οι μπάντες του λυτρωμού
και παίζουν γλυκά τραγούδια μεθυσμένα

Σ΄ένα βωμό θυσίασες των ονείρων
τα διάφανα ηλεκτρισμένα κορμιά
και υψώνονται τα θροΐσματα
στου παρόντος το ανθρακωμένο σκότος

Ιδού της μητρός η γιατριά
ως κορδέλα λύτρωσης των ομήρων
κρούει σήμαντρα ξεχασμένα
καθώς δεν εκλίπουν και οι ηγήτορες
                                     του μισεμού
Ιδού ο σκοπός της εχεμύθειας.

Οκτώβριος 1989

mardi 11 mars 2014

12 Μαρτίου

12 Μαρτίου μιά μέρα ηλιόλουστη, εγώ στην πρώτη Δημοτικού και η μάνα μου με στέλνει ν΄αγοράσω ένα κουτί τοματόπολτο στο καφεπαντοπωλείο του Πανόπουλου.
Επιστρέφωντας είμαι μπροστά στο σπίτι του Φουντόγιαννου όταν ένα ζευγάρι χελιδόνια κατεβαίνουν μπροστά μου παιγνιδίζοντας και αμέσως ανυψώνονται ταχύτατα προς το σπίτι του συνταγματάρχη Γαβρή. Μέ γνώριζαν από την περασμένη χρονιά και τώρα μόλις ήρθαν μ΄έψαξαν να με χαιρετήσουν.
Ηρθαν, οι φίλοι μου, τα χελιδόνια. Το Καλοκαίρι έρχεται ολοταχώς.