samedi 29 mars 2014

Ερίφια.


060587

Ανεβαίνω προς τη γειτονιά της Κυψέλης, σε ένα δρόμο όμοιο με το Ανυδρο στους πρόποδες του Γελαδόγροικου. Οδηγώ το κόκκινο Datsun του πατέρα μου στο Κοκκινόχωμα Στυλίδος. Ο δρόμος είναι γεμάτος αυτοκίνητα παρκαρισμένα στη μέση του οδοστρώματος, αναγκάζομαι να ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο, παράλληλα προσπαθώ να εντοπίσω κατάλληλο μέρος για στάθμευση. Εχω ραντεβού με τον καθηγητή Σαμουήλ Λαζενές. Βρίσκομαι στο σαλόνι του. 
Λέει : έχουμε χρόνο στη διαθεσή μας.
Βλέπω στο τραπέζι του ένα βιβλίο για την τοξικομανία, του το ζητώ. Είναι της ανηψιάς του, δεν μπορεί να το δώσει, χωρίς να τη ρωτήσει.
Βγαίνουμε στο μπαλκόνι απ΄όπου φαίνεται μέρος του χωριού, οι γειτόνισσες μας μιλούν για τα λουλούδια τους. Τα κοπάδια τα καταστρέφουν, γι΄αυτό είχαν κάνει πολλές διαδηλώσεις.
Επιστρέφουμε στο σαλόνι. Βορειοανατολικά είναι το μεγάλο παράθυρο απ΄όπου εισέρχονατι δώδεκα μαύρα ερίφια, το πρόσωπο τους είναι καλυμένο, στο μέρος των ματιών,  με χρυσές προσωπίδες, φαίνονται μόνο τα μαύρα μάτια τους. Τα ερίφια χαμογελούν ειρωνικά.
-Που βρέθηκαν αυτά; ρωτώ τον καθηγητή.
-Από τα κοπάδια των βουνών, μου απαντά.

Aucun commentaire: