vendredi 2 mai 2014

Γιάννης Θράπας : Υπαρξη

Σκιερά και ωχρή του προσώπου η όψη
Ατέλειωτος δρόμος, μπρος στο ανοιχτό
                            πέρασμα του παραθύρου.

Της κάμαρης τα οράματα και οι νόμοι,
είχαν την γύμνια του φεγγαριού.
Τα βλέμματα του ουράνιου κάλλους
γέρνουν σαν ιτιές κλαίουσες
στου προσώπου τη γαλήνη.

Κι όταν προσηλωμένη και ακίνητη
στων χεριών ακουμπούσες το στήριγμα
των τραπεζιών οι μορφασμοί
πλανιόντουσαν σε αιωρούμενα σκαλοπάτια.
-Μαριονέτες εραστές του σχοινοβατούντος εκκρεμούς
κρυφά οι φλόγες του παρόντος
έκαιγαν το χρώμα της ανάμνησης

Και συ ολόγυμνη σα θύελα με φτερά
-σαρκαστικού πτηνού - να θριαμβεύεις ...
Μα των φιλιών η τέμνουσα οπτασία 
γυρεύει ένα ακόμη βήμα σ΄ανθρακωμένα πεδία
των σεμνότυφων και ηχηρών δρόμων
Το σκοτάδι της λιμνάζουσας περιοπής
ως ζωγράφος απνευστί θα χρίζει
το βάπτισμα του ελαίου της υπόστασης
                                           του στοχασμού.
Μεσ΄απ΄τον έρωτα - των λευκών περιστεριών - 
- που δραπετεύει απ΄τους μουντούς διαδρόμους
των ματιών, θα σ΄ονομάζει
-χαρά, ελπίδα, δόξα θανάτου
υποταγή, μητέρα, επίγειο παράδεισο
                                            και απελή
Μα το μετέωρο σου βλέμμα το αμβλώδες
θα σκιρτήσει στου ζώντος βίου την φθίνουσα μοναξιά
Μπρος στη μαρμάρινη φωνή των ποιητών
στο θρόισμα των φυλλωμάτων του παρελθόντος
με τα αιχμηρά βέλη των εποχών.

Και ως θεότης αναδυομένη,
μέσ΄απ΄το φθαρμένο μειδίαμα των ονείρων
της παρθενικής φύσης
θα προβάλης στο καθάριο αντίκρυσμα
                           των πρωινών ξυπνημάτων.


                                              14-10-1989

Aucun commentaire: