mercredi 27 août 2014

Γαμήλιο γλέντι


Μετά τη γαμήλια τελετή πηγαίνουμε ο αδερφός μου κι εγώ στη βίλλα των νεόνυμφων. 
Είναι στον ελαιώνα Στυλίδος στα σύνορα με την δικαιοδοσία της κοινότητος Ανύδρου. 
Μας περιμένουν εκεί οι γονείς και οι συγγενείς του ζεύγους και σαν να είναι η κόρη του τσέλιγγα που πούλησε τα γιδοπρόβατα και αγόρασε πολλά στρέμματα ελαιοδένδρων.
Η βίλλα είναι δίπλα στο ποτάμι του Σαπουνά και δυτικά της δημοσιάς. 
Στην αυλή όπου είναι στρωμένα τα τραπέζια για το γαμήλιο γεύμα φθάνουν τα μέλη της ορχήστρας. Κρατούν τα όργανα σε δερμάτινες θήκες, πρόκειται για έγχορδα και πνευστά. 
΄Ενας γηραλέος οργανοπαίχτης αποθέτει στο τραπέζι, κάτω από τη γέρικη συκιά, το σαντούρι ακάλυπτο.
Ο αδερφός μου πλησιάζει αθόρυβα και παίζει με το αριστερό του χέρι την αρχή από το  «Fandago» του Boccherini. ΄Ολοι τον κοιτάζουμε με θαυμασμό, η εκπληξή μας είναι τέτοια ώστε μένουμε ακίνητοι και σιωπηλοί σαν αγάλματα.
Ο αδερφός μου με κοιτάει χαμογελαστός και μου κλείνει πονηρά το αριστερό του μάτι. Μετά έρχεται και κάθεται δίπλα μου.
Τα γκαρσόνια σερβίρουν γίδα βραστή σε ασημένια πιάτα σαν στρατιωτικές καραβάνες. Μέσα στη σούπα έχουν αναμίξει κοπριά αιγοπροβάτων. 
Και καθώς εγώ κοιτάζω το φαγητό με απέχθεια ο αδερφός μου δηλώνει : Πρόκειται για παμπάλαιο νομαδικό έθιμο γαμήλιας γαιοφαγίας. 


Aucun commentaire: