dimanche 7 juin 2015

ΣΤΑΣΗ ΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ


«Το τραίνο το χάσαμε αλλά θα πάρουμε το λεωφορείο», λέει ο αδερφός μου. 
Πηγαίνουμε στη στάση του ΚΤΕΛ. Μόλις αρχίζει η βροχή φθάνει το λεωφορείο κι εμείς ανεβαίνουμε πρώτοι, καθόμαστε κογκρέσσο, στις τελευταίες θέσεις.
Πηγαίνουμε στην παρέλαση με την ευκαιρία της εθνικής εορτής. Από το ραδιόφωνο του λεωφορείου ακούγονται εμβατήρια : Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά...
Το λεωφορείο πηγαίνει προς Στυλίδα και στη στάση «Ανδρόπουλος» ανεβαίνει ο Θανάσης Κλάρας με τους συμφοιτητές του.
Έχουν την ηλικία του Ελπήνωρα, με ξυρισμένα μάγουλα, λευκά πουκάμισα και κόκκινες γραβάτες, όπως όταν ήταν φοιτητές στη Γεωπονική σχολή.
 «Ο Άρης, ο Άρης!» ψυθιρίζουν οι επιβάτες τρομαγμένοι.
Οι αντάρτες δηλώνουν ότι είναι ελεγχτές αγρονόμοι, ήρθαν να επιθεωρήσουν τα συνεργεία δακοκτονίας στον ελαιώνα Στυλίδος.
Ο αδερφός μου κι εγώ, φοβισμένοι, αναφέρουμε ότι είμαστε τ΄ανήψια της Κούλας Μαστρογούλα, ανθυπολοχαγού του «Δημοκρατικού Στρατού», από το Γαρδίκι Ομιλαίων.
Οι αγρονόμοι λένε ότι την ήξεραν, είχαν ακούσει για τον τραυματισμό της, τη Μεγάλη Τετάρτη, τον Απρίλιο του 1949, έξω από το χωριό Λιδωρίκι.


Aucun commentaire: