dimanche 29 novembre 2015

Καινούργιο παλτό

Παρίσι 1984. Πρωτοετής φοιτητής. Η μετεωρολογική υπηρεσία αναγγέλλει βαρύ χειμώνα. Άρχισε ήδη η πτώση της θερμοκρασίας και οι χιονοπτώσεις στα ορεινά. Ο πατέρας μου, μου στέλνει χρήματα ν΄αγοράσω καινούργιο παλτό. Να πάρεις ένα καλό με μαλλί απ΄το Κασμίρ να σε ζεσταίνει καλά, μου γράφει στο γράμμα του.
Boulevard Haussmann. Galléries La Fayette. Εξετάζω τα μάλλινα παλτά ενώ σκέφτομαι τη θαλπωρή του σπιτιού μας στο Άνυδρο με το αναμμένο τζάκι και τα νόστιμα φαγητά της μητέρας μου. Εκείνη τη στιγμή από τα μεγάφωνα ακούγεται ελληνικό κλαρίνο και η αυθόρμητη φωνή του Παπασιδέρη : Ιτιά, ιτιά λουλουδιασμένη σ΄όλον τον κόσμο ξακουσμένη...
Με παίρνουν τα κλάματα. Κάθομαι ωκλαδόν στο δάπεδο. Κλαίω σιωπηλός. Τα δάκρυα βρύση.

mardi 10 novembre 2015

Ανασκαφή

Βρήκαν τον τάφο, στο χωράφι, κάτω από τη γέρικη ελιά. 
Το καινούργιο τρακτέρ ξέχωσε τα κεραμίδια. 
Η νεαρή αρχαιολόγος, της γαλλικής σχολής των Αθηνών, μαζεύει τα οστά, τα πλένει με ερυθρόν οίνον Νεμέας. 
Τους είχαν θάψει σε στάση εμβρύου, περίμεναν έτσι την αναγέννησή τους, την ημέρα της τελικής κρίσεως.
Δύο απόγονοι του Ορφέα ψάλλουν τους ύμνους ντυμένοι με τα χρυσά τους άμφια.
Ο ποιητής απαγγέλει στην έρημη αγορά :
Τα πάντα ΄ρει και ουδέν μένει. 
Φιλεύσπλαχνε πατέρα, είναι η μόνη αλήθεια που μας έμεινε : Ο μεταβολισμός της σκεπτόμενης ύλης.
Η καλλίπυγος κόρη ετοιμάζεται να βγεί στη θερμή νύχτα κάτω από τη λευκή πανσέληνο. Φοράει μιά μάσκα αίγας μπροστά στον καθρέφτη. Πηγαίνει στα όργια του Διονύσου.