samedi 21 mars 2015

Θάνος Φωσκαρίνης. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ

μπορεί τελικά η ποίηση ν΄αρχίζει
εκεί που άλλος κανείς δεν είναι
κανείς δε σου μιλά
ούτε ακούς έναν μονάχα
που να ψαρεύει τις δικές σου λέξεις
κι όμως έτσι μετέωρος
ανεβαίνεις

Από τη συλλογή ΧΟΥΣ, εκδόσεις Οδός Πανός

Γιάννης Θράπας. Το "γίγνεσθαι" της ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Δρόμος που φυλάει τα όνειρα
στα σοκάκια του μυαλού
το σκοτάδι ακροβατεί
πίσω απ΄τα θολά τζάμια του bar
φωνή γυναικός μοιράζει απόγνωση

Υγροί εφιάλτες τα βήματα
στο γύρισμα ενός κλειδιού πίσω από την πόρτα

Χαίρονται τα σύννεφα τη βροχή
όπως την καταιγίδα οι κορφές.

Μονοπάτι αδιάβατο
των δένδρων η αγρύπνια
της καρδιάς το τραγούδι
που ανήσυχα λησμονιέται.

Η γύμνια του κορμιού κυριεύει τα στήθια,
δραπετεύει απ΄τα κελιά της χαράς
σαν μυστικό που ζει αιώνια
ξεχνά ο έρωτας την θλίψη
που δούλοι σεργιανίζουν
Βασιλιάδες υποκλίνονται
σε πρωινά ανθισμένα.