mercredi 9 mars 2016

FRACTAL


Διήγημα: «Η πρόσβαση»


Του Κώστα Αλεξόπουλου // * 

f1

Παρίσι. Φθάνω νωρίς το πρωί ακόμη νύχτα στην αίθουσα ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στην δεξιά όχθη του Σηκουάνα. Είμαι καλεσμένος σε μιά στρογγυλή τράπεζα, πρόκειται για ημερίδα της ελληνικής πρεσβείας με θέμα: «Η πρόσβαση στην ηδονή».
Αποφασίζω να πάω βόλτα στις όχθες του ποταμού περιμένοντας την ανατολή του ηλίου.
Είμαι απέναντι από τη νήσο του Άστεως και καθώς οι ακτίνες του ηλίου φωτίζουν τα γύρω κτίρια τα ποταμόπλοια γεμάτα τουρίστες περνούν με χαρούμενα σφυρίγματα.
Το ποτάμι μοιάζει με θάλασσα όταν βλέπω την κόρη του παπά στην εφηβεία της, στρουμπουλή αλλά σβέλτη, ανεβαίνει τα σκαλιά προς το Τροκαντερό και χαρούμενη που με συναντά μου λέει πως ήρθε για το συμπόσιο της πρεσβείας αλλά τώρα θέλει κάτι να φάει, ξύπνησε αργά και δεν πρόλαβε να πάρει το πρωινό της στο ξενοδοχείο. Αναφέρει ένα αραβικό μπακάλικο δίπλα στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, εκεί μπορούμε ν’ αγοράσουμε ξηρούς καρπούς.
«Αυτά παχαίνουν, είναι πολύ αλμυρά», της λέω εγώ, «πρέπει ν’ αδυνατήσω, ζυγίζω ενενήντα δύο κιλά, δεν πάει άλλο».
Απέναντι μπροστά στο παλάτι του Τόκυο βλέπουμε δύο τσιγγάνες, καθισμένες οκλαδόν στο πεζοδρόμιο, ζητιανεύουν με τα μωρά στην αγκαλιά. Η μία είναι η κόρη του παπά, τώρα ώριμη σαραντάρα με τα μεγάλα, σαν καρπούζια του καλοκαιριού, βυζιά της εκτεθειμένα σε κοινή θέα, οι θηλές ερεθισμένες, σε απόλυτη στύση, από το βύζαγμα του μωρού που αφήνει ηδονικές κραυγές ικανοποιημένο και κουνώντας τα χεράκια του δίνει χαϊδευτικές γροθιές στο πρόσωπο της μάνας του.
Όταν φθάνω στην αίθουσα του ξενοδοχείου σαν να είναι θάλαμος νοσοκομείου σε γενική επιστράτευση. Υπάρχει κίνδυνος βομβαρδισμού. Το προσωπικό σπρώχνει τους ασθενείς στις σκάλες, στους ανελκυστήρες, στις εξόδους κινδύνου.
Προχωρώ αντίθετα στο ρεύμα των εξερχομένων. Πρέπει να φτάσω στο γραφείο μου να πάρω ένα μεταλλικό κουτί μικροσκοπικών διαστάσεων. Περιέχει ένα μυστικό για την εθνική μας ασφάλεια.

* Ο Κώστας Αλεξόπουλος (Λαμία 1961) είναι  κλινικός ψυχολόγος, ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Τελευταίο βιβλίο, «Τα Πινάκια της Επιδαύρου», Εκδόσεις Τόπος 2014.

vendredi 4 mars 2016

ΣΜΟΚΙΝ

Είκοσι-εννέα χρονών λαμβάνω το πτυχίο μου από τα χέρια του Πρύτανη ενώ τον ακούω που με συγχαίρει για τη μεθοδολογία της έρευνας. Τα λόγια του καλύπτονται από τα χειροκροτήματα των συγγενών και των φίλων.
Επιστρέφω στο σπίτι μου κατάκοπος.
Έρχεται ο παιδικός μου φίλος Θάνος Φωσκαρίνης. Χαρούμενος και με συγκίνηση λέει ότι είναι ιδιαίτερα ευτυχής που βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να μου προσφέρει, πρώτος αυτός, τη στολή του διευθυντή ορχήστρας. Είναι βέβαιος πως θα μου πηγαίνει πολύ τώρα που κούρεψα τα μαλλιά μου πολύ κοντά σαν βούρτσα. 
Πρόκειται για ένα μαύρο κοστούμι, λευκό πουκάμισο και λευκό μεταξωτό παπιγιόν.
Το πρωί ξυπνώ και καθώς ξυρίζομαι αναρωτιέμαι τι να σημαίνει αυτό το παράξενο όνειρο.
Πηγαίνω στο δωματιό μου να ντυθώ και βλέπω στην κρεμάστρα το μαύρο σμόκιν. Το φορώ και σκέφτομαι με ενοχές ότι ενώ κατάγομαι από οικογένεια μουσικών δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω μουσική αλλά σπούδασα τις συγκινήσεις και τις επιθυμίες των ανθρώπων.
Στην έξοδο της πολυκατοικίας με περιμένει μια μαύρη Μερσεντές. Ο οδηγός ανοίγει την πόρτα του οχήματος.
«Κατ΄ευθείαν στην Όπερα Bastille κύριε;» Με ρωτάει.
«Έτσι ακριβώς», του απαντώ και κάθομαι πίσω δεξιά.