vendredi 4 mars 2016

ΣΜΟΚΙΝ

Είκοσι-εννέα χρονών λαμβάνω το πτυχίο μου από τα χέρια του Πρύτανη ενώ τον ακούω που με συγχαίρει για τη μεθοδολογία της έρευνας. Τα λόγια του καλύπτονται από τα χειροκροτήματα των συγγενών και των φίλων.
Επιστρέφω στο σπίτι μου κατάκοπος.
Έρχεται ο παιδικός μου φίλος Θάνος Φωσκαρίνης. Χαρούμενος και με συγκίνηση λέει ότι είναι ιδιαίτερα ευτυχής που βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να μου προσφέρει, πρώτος αυτός, τη στολή του διευθυντή ορχήστρας. Είναι βέβαιος πως θα μου πηγαίνει πολύ τώρα που κούρεψα τα μαλλιά μου πολύ κοντά σαν βούρτσα. 
Πρόκειται για ένα μαύρο κοστούμι, λευκό πουκάμισο και λευκό μεταξωτό παπιγιόν.
Το πρωί ξυπνώ και καθώς ξυρίζομαι αναρωτιέμαι τι να σημαίνει αυτό το παράξενο όνειρο.
Πηγαίνω στο δωματιό μου να ντυθώ και βλέπω στην κρεμάστρα το μαύρο σμόκιν. Το φορώ και σκέφτομαι με ενοχές ότι ενώ κατάγομαι από οικογένεια μουσικών δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω μουσική αλλά σπούδασα τις συγκινήσεις και τις επιθυμίες των ανθρώπων.
Στην έξοδο της πολυκατοικίας με περιμένει μια μαύρη Μερσεντές. Ο οδηγός ανοίγει την πόρτα του οχήματος.
«Κατ΄ευθείαν στην Όπερα Bastille κύριε;» Με ρωτάει.
«Έτσι ακριβώς», του απαντώ και κάθομαι πίσω δεξιά.


Aucun commentaire: