samedi 1 octobre 2016

ΘΕΑΤΡΙΚΟ

Φθάνω στο νοσοκομείο, κατευθύνομαι προς το γραφείο μου, σε ένα μοντέρνο κτίριο, μοιάζει με το Λύκειο Στυλίδος. Οι φύλακες μου λένε να μην προχωρήσω, ένας ψυχασθενής έχει οχυρωθεί στον τελευταίο όροφο. Μένω στην αυλή με μιά ομάδα χωροφυλάκων, προθυμοποιούνται να κρατήσουν τα πράγματα μου μέσα σε ένα πηγάδι. Τους τα δίνω να τα φυλάξουν αλλά δεν φεύγω. Μου μιλούν για τον άρρωστο, είναι τρόφιμος του ψυχιατρείου. Τον βλέπουμε, είναι ψηλά, μας κοιτάει με τηλεσκόπιο. Μας κυριεύει πανικός, είναι οπλισμένος. Κρυβόμαστε στην πίσω μεριά του κτιρίου. Η λεωφόρος οδηγεί στην πόλη. Είμαστε στην καρότσα ενός ημιφορτηγού. Βλέπουμε τον ψυχοπαθή χωρίς να μας βλέπει. Δέχεται τις διαπραγματεύσεις. Κατεβαίνει στο δρόμο. Τον δέχομαι με έναν αντιπρόσωπο πωλητή όπλων. Το όπλο είναι ψεύτικο, αλλά λειτουργεί σαν αληθινό, όμως με ένα κουμπί, ο πωλητής μπορεί να ακυρώσει τις ενέργειες. Ο ασθενής ενθουσιάζεται, μόλις αρχίζει να αμφιβάλει, μιλάει για τη γυναίκα του, τον είχε εγκαταλείψει, γι΄αυτό έκανε αυτό το επεισόδιο. Φθάνουν δύο χεροδύναμοι νοσοκόμοι, συνοδεύουν τη γυναίκα του. Αυτός έκπληκτος δεν μπορεί να αντιδράσει. Η γυναίκα με φωνές, «αγάπη μου, αγάπη μου», ρίχνεται στην αγκαλιά του, ενώ οι νοσοκόμοι την σπρώχνουν προς αυτόν. Ταχύτατα τους δένουν κολλητά με λουρίδες σεντονιών σαν να είναι μούμιες, εξέχουν μόνο τα κεφάλια τους. Είναι και οι δύο χαμογελαστοί. Ενώ το μακιγιάζ στα προσωπά τους πέφτει, το πλήθος όρθιο, χειροκροτεί μέσα στο θέατρο, ομοθυμαδόν.



Aucun commentaire: