dimanche 30 octobre 2016

Το μουσικό πριόνι (La scie musicale)

Όσοι ζήσατε στο Παρίσι τη δεκαετία του ΄80 θα θυμάστε έναν άνδρα μεταξύ σαράντα και πενήντα ετών, στους σταθμούς Gare du Nord και Les Halles του RER B, να παίζει την Sarabande του Haëndel σε μουσικό πριόνι. Στηνόταν πάντοτε δίπλα στις κυλιόμενες μεταλικές σκάλες έτσι ώστε, παράλληλα με τη μουσική που έβγαινε από το πριόνι του, ακουγόταν ο μονότονος ρυθμός από τις σκάλες που ανεβοκατέβαιναν με τους επιβάτες του Μετρό. 
Ο άνθρωπος αυτός ήταν ντυμένος πάντοτε με μαύρα ενδύματα, το προσωπό του χλωμό, σχεδόν λευκό και το βλέμμα του, προσηλωμένο στο κενό, σαν να κοίταγε τις σκοτεινές σήραγγες απ΄όπου πήγαιναν κι έρχονταν τα τραίνα. Δεν είχε μπροστά του ούτε δοχείο, ούτε καπέλο, ούτε ανοικτή θήκη μουσικού οργάνου, δεν ζητιάνευε.
Τω καιρώ εκείνω, ως φοιτητής, έκανα αυτή τη διαδρομή μέχρι τη φοιτική εστία του Antony σχεδόν κάθε μέρα. Έβλεπα τον άνθρωπο με το μουσικό πριόνι, μου προκαλούσε φόβο, τον θεωρούσα ως εκπρόσωπο του ΄Αδη και η μουσική, όπως την έπαιζε, έκφραζε την ακραία μοναξιά του νεκρού μέσα στο φέρετρο, τη μοναξιά του θανάτου.








Aucun commentaire: