vendredi 3 février 2017

Ο θάνατος του συνταγματάρχη Γαβρή

Ο θάνατος του συνταγματάρχη Γαβρή. Τον σκότωσε ένας νεαρός αγρότης με αφορμή μιά παλιά ιστορία μοιχείας. Πήρε το δίκανο του παπού του. ΄Ηταν ένα ωραίο όπλο βέλγικης κατασκευής. 
Ο παπούς του το απόκτησε στην κατοχή. ΄Εδωσε δύο κότες και δώδεκα αυγά σε έναν Αθηναίο μαυραγορίτη.
΄Εφθασε τρέχοντας στην πλατεία, μπροστά στο σπίτι του συνταγματάρχη. ΄Εριξε μια πέτρα στα κεραμίδια. Ο συνταγματάρχης κατά τη συνηθειά του, μετά το γεύμα, κοιμόταν για τη μεσημβρινή ανάπαυση, στο ντιβάνι του σαλονιού. ΄Εβλεπε ένα όνειρο με τον αδερφό του, έφεδρος Ανθυπολοχαγός, είχε σκοτωθεί στο αλβανικό μέτωπο : 

΄Εφηβοι έτρεχαν στην ακρογιαλιά, στον Αϊ-Γιάννη Στυλίδος. Ο αδερφός του πήγαινε μπροστά, βάδιζε πάνω στα κύματα, τον καλούσε να τον ακολουθήσει, αλλά ο συνταγματάρχης φοβόταν.

Ξύπνησε από τον κρότο της πέτρας στη σκεπή. Ενόμισε πως ήταν οι μαθητές του Γυμνασίου, κυνηγούσαν κοτσύφια με σφεντόνες.
«Τα καθάρματα, μας λιθοβολούν!» σκέφτηκε οργισμένος ο συνταγματάρχης. 
Καθώς φόραγε το σακκάκι του είδε την ώρα στο ξυπνητήρι. ΄Ηταν δεκατρείς και πενήντα. Το λεωφορείο δεν είχε έρθει, άρα δεν ήταν τα γυμνασιόπαιδα. Φόρεσε τα παπούτσια του, πήγε στο λουτρό όπου έπλυνε τα χέρια του και  το πρόσωπο. Κοίταξε για μια στιγμή τη φάτσα του στον καθρέφτη. Το πρόσωπο διαβρωμένο από την απογοήτευση και τις δυσκολίες της ζωής. Σκουπίστηκε γρήγορα και βγήκε στο ξύλινο μπαλκόνι. Κατεβαίνοντας την πέτρινη σκάλα ακούμπησε το πιστόλι Μπερέττα στη δεξιά τσέπη του σακκακιού του. 
΄Ηταν οι αλκυονίδες ημέρες, μια μέρα ηλιόλουστη. Διέσχισε την αυλή, βγήκε από την αυλόπορτα στην έρημη πλατεία, βάδιζε ανύποπτος προς το καφενείο του Πολύμερου.
Ο φονιάς πετάχτηκε από τη γωνία, ήταν κρυμμένος δίπλα στο γκαράζ, πυροβόλησε δυό φορές, εκ του συστάδην, στο πρόσωπο. Μετά έφυγε τρεχάτος. 
Ο συνταγματάρχης αιμόφυρτος έπεσε δίπλα στο μαντρότοιχο, κάτω από την αιωνόβια, ανθισμένη, αμυγδαλιά του κήπου του.
Ο άνανδρος φόνος του συνταγματάρχη.

Aucun commentaire: