samedi 23 septembre 2017

Στυλίτης

Το ιατρικό κέντρο είναι φάτσα στην προκυμαία και δίπλα σαν να είναι ο σταθμός του τρένου. Πηγαίνω επίσκεψη σε έναν εδικευμένο ιατρό ο οποίος μου γράφει μιά συνταγή με πολλά φάρμακα.
Βγαίνοντας στο δρόμο συναντώ τον ιατρό Σαμουήλ Λαζενές. Είναι τώρα ένα κοντόχοντρο γερόντιο με μακριά λευκά μαλλιά και γένεια μέχρι τα μάτια.
«Τι ήρθες να κάνεις εδώ;» 
Του λέω για τον ειδικό που επισκέφθηκα στο ιατρικό κέντρο.
Με ρωτάει για τα φάρμακα. Ψάχνω στις τσέπες μου να βρω τη συνταγή, χωρίς αποτέλεσμα. ΄Εχει γίνει άφαντη.
«Την επόμενη φορά να πας επίσκεψη στον αδερφό μου», λέει ο Λαζενές, «έχει το ιατρείο του εδώ, είναι μέτοχος στο ιατρικό κέντρο.»
Αυτός αποφάσισε να γίνει αναχωρητής-στυλίτης. Βαδίζει με δυσκολία μεταφέροντας στους ώμους του ένα μεγάλο στρατιωτικό σάκκο.
Μου δείχνει το χώρο που διαμόρφωσε ειδικά γι΄αυτό το σκοπό στο λιμάνι. Πρόκειται για εξέδρα δύο τετραγωνικών μέτρων στην κορυφή μεταλλικού πασσάλου.
Θα περάσει εκεί τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής του, προσευχόμενος.

Aucun commentaire: