mercredi 15 novembre 2017

Γιάννης Θράπας : Δύο ποιήματα*

Κοιτάζοντας τους γυμνούς κόσμους
μιάς ανάμνησης
και τα παιδιά να κρύβονται κάτω απ΄τη σκάλα.
Την κυριακή να θαυμάζω τους ίδιους λιμένες,
καθώς τα σκοτάδια
και τα φεγγάρια θα χαιρετάνε 
χιλιάδες μικρούς αστερίσκους
που ζητούν καταφύγιο.


                 ***

Λάμπει στη νύχτα το δικό σου
αλύγιστο όνομα, μιά πυρκαγιά
κι ένα δάσος θα ξυπνήσουν απ΄το μαϊστράλι.
Φέγγει το ανάλαφρο πανωφόρι σου.
Και τα χαμηλωμένα του κόσμου όνειρα, 
θα γίνονται προσευχές-κι ένα
μαχαίρι για λυτρωμό.

* Πρώτη δημοσίευση



Aucun commentaire: